उद्गार - ८६१ ते ८७०

८६१

नेदी करुं काज काम । स्मरवि नाम आपुलें ॥१॥

मागें पुढें उभाचि असे । लाविलें पिसें श्रीरगें ॥२॥

खातां जेवितां जवळिच रोहे । परताचि नोहे काय करुं ॥३॥

निळा म्हणे घातलि मिठी । आपणासाठीं मज केलीं ॥४॥

८६२

रुप देखतांचि लोचनीं । राहिलें तें ध्यानीं मनीं ॥१॥

माझिया जिवाचें जीवन । विठ्ठल  नामाचें मोहन ॥२॥

चित्त विगुंतलें पायीं । देहभावहि नुरोचि देहीं ॥३॥

निळा म्हणे जीवप्राण्‍ । तेथेंचि राहिला इ  जडोन ॥४॥

८६३

माझिये मनीचा फिटला बेहो । देखताचि नाहो रुक्मीणीचा ॥१॥

कळिकाळ ते काय बापुडें रंक । होऊनि मशक ठेलें पुढें ॥२॥

कामक्रोधां कैंची उरी । दोषां महामारी हो सरली ॥३॥

निळा म्हणे नि:संदेहो । देहीं देंहो हारपला ॥४॥

८६४

नेणों काय पुर्वार्जित । होतें सुकृत निक्षेपिचें ॥१॥

तेंणें हातीं धरोनियां । संती ठाया पावविलों ॥२॥

विटेवरी दाविलें धन । होते पोटाळुन महर्षी ज्या ॥३॥

निळा म्हणे बैसला ध्यानीं । ज्याचिये चिंतनी सदाशिव ॥४॥

८६५

अवगुणीं देखिलें । म्हणोनियां उपेक्षिलें ॥१॥

माझें वोढवलें कर्म । करी आळी नेणें धर्म ॥२॥

तेणेंचि नेणों संतापली । क्षोमें करुणा हारविली ॥३॥

निळा म्हणे नये । मोहें पाळावया माय ॥४॥

८६६

सुफळ जिणें हरिच्या भजनें । चुकलीं पतनें यमजाच ॥१॥

नित्य करितां हरिकीर्तन । गातां गुण निजआवडी ॥२॥

घडतां संतसमागम । हरीचें प्रेम दुणावलें ॥३॥

निळा म्हणे साधिली वेळ । सकळाही मंगळ मंगळाची ॥४॥

८६७

ब्रम्हानंदे गर्जे वाणी । हरिच्या गुणीं मातली ॥१॥

आंवरिताही नावरती । पूरचि लोटति अक्षरांचे ॥२॥

अवतारचरित्रें जन्मकर्मे । क्रीडा संभ्रमें केलीं ते ॥३॥

निळा म्हणे घडघडाट । चालती लोट नावरती ॥४॥

८६८

माझा बोल खरा चाल खरा । मती विस्तारा फांकविली ॥१॥

विठ्ठल देवें केली कृपा । दाविला सोपा निज पंथ ॥२॥

यावें जावें पंढरपुरा । आपुल्या माहेरा वस्तिसी ॥३॥

निळा म्हणे घातली सुती । माझिये हातीं कृपाघनें ॥४॥

८६९

संती केला अंगिकार । मज हा निर्धार बाणला ॥१॥

त्यांचिया बोलें अभयदानें । नि:शंक वचनें हीं ऐशीं ॥२॥

नाहीं कोठें गोंवागुंती । अक्षरें चालती गुंफिलीं ॥३॥

निळा म्हणे सत्यासाठी । जाणती चावटी माझी ते ॥४॥

८७०

संतकृपावरदबळें । माझीं वचनामृतफळें ॥१॥

स्वीकारिजे पंढरीनाथें । बैसोनियां सादर चितें ॥२॥

म्हणती गोड हे तुझी वाणी । सद्गुरुकृपेचीं बोलणीं ॥३॥

निळा म्हणे श्रोते संत । प्रसन्नपणें दत्तचित्त ॥४॥