उद्गार - ८५१ ते ८६०

N/A८५१

आठवला तो माझिये मनीं । कटीं कर दोन्ही वसविता ॥१॥

न गमे दिवस न गमे राती । लागते खंती फुटे ॥२॥

जीवही होतो कासावीस । कैं तें रुप देखेन ॥३॥

निळा म्हणे भेटवा आतां । ठेवितों माथ चरणवरीं ॥४॥

८५२

आठवितां याचे पाय । गेलें निरसोनि संसारभय ॥१॥

अवघा काळ अवघी वेळ । स्मरणें याचिया सुमंगळ ॥२॥

सदैव आम्हीं भूमंडळीं । पढो हरिच्या नामावळी ॥३॥

निळा म्हणे यावरी आतां । नेणों जन्ममरणचिंता ॥४॥

८५३

आठवितां नामें सुखची संतुष्टी । लाभें लाभ कोटी सुकृताचा ॥१॥

म्हणऊनि हाचि घेऊनियां छंद । गातुसे गोविंद विठ्ठल  हरी ॥२॥

ज्याचिया व्दैतबाध । अवघाचि उपाध माया भ्रांती ॥३॥

निळा म्हणे नित्य वैष्णवां साधन । हेंचि अनुसभान दिवसराती ॥४॥

८५४

आम्ही स्वामीचिया बळें । येथें असों खेळेमेळें ॥१॥

नामें गाऊनी आवडी । करुं पदांच्या घडामोडी ॥२॥

करुन कीर्तन सोहळा । रंजवूं नारीनरबाळां ॥३॥

निळा म्हणे दिवसराती । केव्हां नेणों येती जाती ॥४॥

८५५

आतींचें आर्त होतें माझया मनीं । बहुत दिवस नयनीं प्रकाशलें तें ॥१॥

भरोनियां कोदंली चौदाहि भुवनें । सुतेज केलीं गगनें याचेनि तेजें ॥२॥

आवडीचें निज प्रकाशलें गुज । आतां नाचेन भोज येणें छंदें ॥३॥

निळा म्हणे दिशा व्यापूनियां मही । प्रकाश माझया देहीं संचरला तो ॥४॥

Hinduism

८५६

आर्त माझें पूर्ण झालें । यांची पाउलें देखतां  ॥१॥

आतां कोठें न धांवे मन । राहिलें होऊन अचंचळ ॥२॥

याविण कांहीं नलगे जोडी । पुरली आवडी विषयाची ॥३॥

निळा म्हणे ध्यानीं मनीं । राहो चिंतनी हेंचि रुप ॥४॥

८५७

वदविली आरुषवाणी । वैदिक पुराणीं मिश्रित ॥१॥

म्हणोनियां संतसज्जन । करिती श्रवण बैसोनी ॥२॥

अर्थ तात्पर्याचे घेती । आणि डोलविती मस्तक ॥३॥

निळा म्हणे ऐसें केलें । मज या विठठलें दयाघनें ॥४॥

८५८

होतें पूर्वार्जित । उत्तम संग्रहीं संचित ॥१॥

तेंचि उत्तीर्णत्वालागीं । झालें सन्मुख ये प्रसंगीं ॥२॥

भोग मोक्ष फळें । निवारलीं शांतिबळें ॥३॥

निळा म्हणे सहजचि आला । ओघ अमृताचा हा जिव्हाळा ॥४॥

८५९

होवोनियां निश्चळ । स्थिर राहिलों अढळ ॥१॥

नाहीं भय शंका मनीं । विश्वास मानियला वचनीं ॥२॥

ज्याचें तया पुढें । बोलेन वेडेही वांकडें ॥३॥

निळा म्हणे देवें । वदविलें तें वदेन भावें ॥४॥

८६०

उपाधीचा उबग आला । मनिं आवडला सत्संग ॥१॥

तयासी देवेंचि कृपा केली । भ्रांति निरसली बुध्दीची ॥२॥

कल्पनेचा पुसला ठाव । देहभाव हारपला ॥३॥

निळा म्हणे निरभिमान । झालें उन्मन मनाचें ॥४॥