उद्गार - ७७१ ते ७८०

७७१

कृपा तुमची फळा आली । बुध्दी झाली निश्चळ ॥१॥

नामचि एक उच्चारिलें । तेथेंचि बैसलें मन माझें ॥२॥

इंद्रियांची पुरली धांव । बुध्दिभाव ठसावला ॥३॥

निळा म्हणे निरंतर । न पडे विसर चित्तासी ॥४॥

७७२

केला माझा अंगिकार । ठेविले कर जेणें कटीं ॥१॥

आतां सुखा नाहीं उणें । नामस्मरणें याचिया ॥२॥

तीर्थे व्रतें तपोवनें । वसती स्थानें भासती ॥३॥

निळा म्हणे साधनसिध्दि । दर्शनें उपाधी निरसिल्या ॥४॥

७७३

केलें तैसें वदलों देवें । अनुभवें उद्गार ॥१॥

नाहीं येथें चालों येत । तर्क मत पायांपें ॥२॥

स्वामीसवें निकटवासें । जैसें तैसें केंवि सरें ॥३॥

खोटी याची नव्हे चाली । निवडिली पारखितां ॥४॥

निळा म्हणे केला धंदा । परमानंदा आज्ञेचा ॥४॥

७७४

कोटी दिवाळया दसरे सण । घडलें श्रीचरण देखिलें ॥१॥

सकळही पर्वेव्रतें जोडलीं । तुमचीं वंदिलीं पदांबुजें ॥२॥

आलिंगनें शीतळ काया । निवाल्या बाह्या जीव प्राण ॥३॥

निळा म्हणे अवघींच अंगें । तुमच्या संगे सुस्नात ॥४॥

७७५

खेळविलें अंगावरी । अळंकारी शोभविलें ॥१॥

मी तों नेणें नेणपणें । होती शहाणे विस्मित ॥२॥

परस्परें अनुवादती । एक सांगती एकापें ॥३॥

कैसा निळा भाग्यवंत । मायबाप संत जवळी त्या ॥४॥

७७६

गणगोत अवघें धन । आम्हां चरण विठोबाचें ॥१॥

आणखी दुजें नेणों कांहीं । चाडचि नाहीं धनमानें ॥२॥

देवाविण वाटती ओस । वैकुंठ कैलास नावडती ॥३॥

निळा म्हणे आवडी जाणें । पुरवी खुणें जिवींचे तो ॥४॥

७७७

गोमटे पाय देखिले दिठीं । समान नेहटी वीटेचिये ॥१॥

तैंचिपासुनी लागला छंद । याचिया वेध स्वरुपाचा ॥२॥

कटांवरी कर तुळसीमाळा । चंदनाचा टिळा मुगुट माथा ॥३॥

निळा म्हणे वेढिलें वसन । विदयुल्लतें समान तेज त्याचें ॥४॥

७७८

घांट गर्जे महाव्दारीं । विठ्ठल नामें वागेश्वरीं ॥१॥

निळा उभा तो देखिला । भाव भक्ति आलिंगिला ॥२॥

इटे उभा तो देखिला । भाव भक्ति आलिंगिला ॥३॥

निळा म्हणे आवडी पोटीं । हदय सांठविला संपुष्टीं ॥४॥

७७९

चित्तीं माझें पांडुरंग । बैसला अभंग न ढळेसा ॥१॥

जातां दिवस जातां राती । स्वप्नीं जागृतीं सुषुप्तीं तो ॥२॥

देखतां डोळा ऐकतां कानीं । बोलतां वदनीं तोचि पुढें ॥३॥

निळा म्हणे बुध्दीमन । गेलीं विरोन त्यामाजीं ॥४॥

७८०

जडला जीवीं तो नव्हेचि परतां । चित्तीं चिंता व्यापूनियां ॥१॥

बुध्दीमाजीं याचेंचि ठाणें । राहटें करणें अहोरात्रीं ॥२॥

अंत:करणीं धरिला थारा । आंतु शरीरा बाहेरी हा ॥३॥

निळा म्हणे अवघाचि हरि । आम्हां घरीं दारीं दाटला ॥४॥