उद्गार - ७८१ ते ७९०

७८१

जयाचेनि कृपामृतें । पोखें माझें जीवन भातें ॥१॥

कैसा विसरों मी यासी । एकानेक नाहीं ज्यासी ॥२॥

नेणोनियां आपपर । केला माझा अंगिकार ॥३॥

निळा म्हणे शिकवा बोल । बोली बोलणें सुढाळ ॥४॥

७८२

जाणीवचि माझी गिळूनि ठेला । नेणीवेतें प्याला निपटूनियां ॥१॥

निढळवाणें मज करुनि ठेविलें । जीवाचेंही हरिलें जीवपण ॥२॥

ज्ञानासी तो हा वाढोचि नेदी । ग्रासिल्या उपाधी परमार्थिका ॥३॥

निळा म्हणे येणें नेलें आपपर । मोडियेली थार दोहिंकडे ॥४॥

७८३

जाणोनियां मनींचा हेत । केलें सनाथ मजलागीं ॥१॥

कृपावंत संत सद्गुरु । भवार्णव तारुं मजलागी ॥२॥

बोलविली आरुषवाणी । श्रीहरिच्या गुणीं आपुलिये ॥३॥

निळा म्हणे नवलचि केलें । अंकिता गौरविलें निज अंकीं ॥४॥

७८४

जिवाचाही जीव माझया शिवाचा शिव । पंढरीचा देव मन बुध्दी इंद्रियें ॥१॥

आईका हो श्रोते तुम्ही संत सज्जन । मी माझें हें जतन कोण करी यावरी ॥२॥

नयनाचेंही नयन माझया घ्राण । श्रवणाचेंहि श्रवण तोचि रसनेची रसना ॥३॥

त्वचेचीही त्वचा माझे वाचेची वाचा । बोलविसी बोलचा तोची अर्थ तात्पर्य ॥४॥

कराचेहि कर माझा चरणचे चरण । चैतन्याचें चैतन तोचि रसनेची रसना ॥५॥

त्वचेचीही त्वचा माझे वाचेची वाचा । बाकलविसी बोलचा तोची अर्थ तात्पर्य ॥६॥

कराचेहि कर माझया चरणाचे चरण्‍ । चैतन्याचें चैतन्य तोचि मनांचे मन ॥७॥

निळा म्हणे भुक्ति मुक्ति विरक्ति ज्ञान । शांति क्षमा दया तोचि सिध्दी साधन ॥८॥

७८५

जीवभाव ठेवूं पायीं । तरी तो काय लटिकाचि ॥१॥

याचिलागीं लिगटलों । पायीं जडलों न ढळेसा ॥२॥

जेथें संतचरणरज । पडती सहज मी तेथें ॥३॥

निळा म्हणे याविण आतां । न दिसे अर्पितां उत्तीर्णपणा ॥४॥

७८६

जेणें माझी वाचस्पती । आपुल्या कृपें केली सरती ॥१॥

त्याचें उत्तीर्ण होउं म्हणतां । जीवा जीवपण नुमसे आतां ॥२॥

अवघेंचि त्यांचे घेणें देणें । मी हें माझें कांहीचि नेणें ॥३॥

निळा म्हणे ठेविलों ऐसा । जाळींचा बुदबुद जळींचि जैसा ॥४॥

७८७

जेणें छत्र सिंव्हासन । दिधलें आसन त्रिणाचें त्या ॥१॥

काय उर्त्तीण होईजे रंकें । तेंचि म्यां मशकें संतचरणा ॥२॥

ज्याचिया कृपें ब्रम्हानंद । पावलों अगाध अक्षयी तो ॥३॥

निळा म्हणे साम्राज्यें लेणें । लेवविलें ईक्षणें कृपेचिया ॥४॥

७८८

ज्याचा आहे त्या अभिमान । मी तों रंक अनाथ दीन ॥१॥

नजगे देणें हा परिहार । होईल सत्याचा आदर ॥२॥

जेणें केलेसेल पुढारें । त्याचे तया उणें पुरें ॥३॥

निळा म्हणे मी मापारी । उभा धणी शिरावरीं ॥४॥

७८९

झालें डोळियां पारणें । इंद्रियांही पुरलेपणें ॥१॥

विठो देखतांचि दिठीं । जिवीं जिवा पडली मिठी ॥२॥

बुध्दिनिश्चयाचें घर । तेहि झाली तदाकार ॥३॥

निळा म्हणे काया वाचा । मना संकल्प हा तयाचा ॥४॥

७९०

डोळियाचाही डोळा बुध्दी । माझी उघडूनियां कृपानिधी । देखणी करुनियां त्रिशुध्द । निजात्मपदीं स्थापिली ॥१॥

तेणें दिसती ठायां ठावो । हदय सकळांचेही भाव । संत दावी जे अनुभव । आणखीही सर्व मायाकृत ॥२॥

नवल कृपेची हें जाती । फिटली मोह ममता भ्रांती । उत्पत्ति स्थिती प्रळय होती । तें तें निगुती आटलें ॥३॥

देखणें झालें नयनानयन । देखती आपुलेंही वर्तन । राहिलें ठायींच ते जडोन । अभेद होऊन देखती ॥४॥

निळा स्वामी सद्गुरुनाथा । देखणा तूंचि मी नाहीं आतां । तोडूनी मी हे माझी ममता । आपण आतौता मेळविलों ॥५॥