उद्गार - ८२१ ते ८३०

८२१

वाउग्या खटपटा । नावडती तैशा चेष्टा ॥१॥

जेणें पांवे भ्रंश बुध्दी । न पावती स्वरुपसिध्दि ॥२॥

घालिती घालणी । काय करुं ते बोलणीं ॥३॥

निळा म्हणे मिथ्यावाद । काय करावे ते छंद ॥४॥

८२२

वाचे बोलविलें देवें । मज हें काय होतें ठावें ॥१॥

सहज नामें आळवितां । ओघ आला हा अवचिता ॥२॥

संत जाणती अंतर । कीं हा रखुमाईचा वर ॥३॥

निळा म्हणे पुसिलि गोठी । नये सांगतां तें गोमटी ॥४॥

८२३

वाचा वेधलां हरिकीर्तनीं । श्रवण श्रवणीं गोडावले ॥१॥

नेत्रीं बैसलें हरीचें रुप । पूजनीं पडप उभय करां ॥२॥

प्रदक्षणें सोकलें चरण । आष्टांग आलिगंन नमस्कारा ॥३॥

निळा म्हणे हेंचि कोड । अवघिया चाड विठठलीं ॥४॥

८२४

वेडा नव्हे मुका चतुर शहाणा । बोले अबोलणा मौनावस्था ॥१॥

विष्णुदासा निळा वाचा विदेहता । अंगी सप्रेमता आवडीची ॥२॥

ह्रदयीं चतुर्भुज मेघशाम मूर्ती । मुखीं नामकीर्ति ब्रीदावळी ॥३॥

नेणता म्हणोनि संत आपंगिला । निळा निरविला पांडुरंगा ॥४॥

८२५

व्यापूनियां ठायां ठावो । अवघाचि देवो प्रगटला ॥१॥

संतकृपा फळा आली । ते वरुषली स्वानंदें ॥२॥

अंकुरली भावबीजें । विस्तारलीं सहजें गुणचर्या ॥३॥

निळा म्हणे कणिसें दाटे । नाहीं फलकट कणभारें ॥४॥

८२६

सत्यासाठीं माझी चाली । संती केली आज्ञा ते ॥१॥

विठ्ठल  विठ्ठल  म्हणों मुखें । वाणूं सुखें गुण त्याचे ॥२॥

काय आम्हां दासा चिंता । धणी पुरवितां शिरावरीं ॥३॥

निळा म्हणे निश्चतीनें । असों वचनें एकाचिया ॥४॥

८२७

सर्वकाळ तेंचि वाटे । रुप पहावें गोमटें ॥१॥

जें कां पुंडलिकाचे व्दारी । उभें ठेलें विटेवरी ॥२॥

पितांबराचें परीधान । मुगुट कुंडले विराजमान ॥३॥

निळा म्हणे कौस्तुभ गळां । नाना पुष्पें तुळसीमाळा ॥४॥

८२८

सदाचा हा धाला सदाचा भुकेला । सदाचा निजेला जागा सदा ॥१॥

ऐसिये परिचा अंबुला साजणी । वरिला सुवासिणी सदाचि मी ॥२॥

सदाचा बोलिका सदाचा हा मुका । सदाचा हा लटिका खरा सदां ॥३॥

सदाचा हा वेडा सदाचा हा कुडा । सदाचा हा निर्भिडा भीड सदा ॥४॥

सदाचा हा दाता सदाचा मागता । सदाचा हा रिता भरला सदा ॥५॥

निळा म्हणे सदा जवळी ना हा दुरी । सदा सर्वांतरीं नसोनि वसे ॥६॥

८२९

सहजचि होतों उभा । संत सेवेचिया लोभा ॥१॥

तंव काढिला निक्षेप । हातीं दिला तो अमूप ॥२॥

नाहीचिं अंत जया । किती माप लाऊं तया ॥३॥

निळा म्हणे दिवसरातीं । न पुरे करितां गणती ॥४॥

८३०

सांपडली वाट । आम्हां वैकुंठाची नीट ॥१॥

सहज वचनीं विश्वसतां । संतसंगती लांगता ॥२॥

वारलें दुर्घट । होतें भ्रांतीचें कचाट ॥३॥

निळा म्हणे सुखी । झालों पूर्विली ओळखी ॥४॥