उद्गार - ८११ ते ८२०

८११

पांडुरंगें सत्य केला अनुग्रह । निरसूनियां देह बुध्दि भेद ॥१॥

येऊनी एकांतीं उपदेशिलीं कानीं । बीजमंत्रें दोन्हीं निजाक्षरें ॥२॥

जीवा शिवा शेज रचिली आनंदीं । आउटावें पदीं आरोहण ॥३॥

निजीं निजरुपीं निजविला निळा । अनुहातें बाळा हल्लरु गाती ॥४॥

८१२

फुटलें धरण आला लोंढा । नावरे तोंडा माझिया तो ॥१॥

कृपाघनें वृष्टी केली । वाचा गर्जिन्नली बोधवरें ॥२॥

प्रतीति विदयुल्लता झळकती । थेंबुटे पडती ब्रम्हरसें ॥३॥

निळा म्हणे पिकलें पीक । आलें सकळीक भागासी तें ॥४॥

८१३

बरवें झालें बरवें झालें । आत्मराम ह्रदयीं आले ॥१॥

सद्गुरुनीं कृपा केली । वस्तु डोळां पैं दाविली ॥२॥

आनंदीं आनंद । पाहे तिकडे हा गोविंद ॥३॥

निळा म्हणे मी निष्काम । परिपूर्ण आत्माराम ॥४॥

८१४

बरवा झाला वेवसाय । चित्तीं आठवितां पाय ॥१॥

राम ह्रदयीं राहिला । परमानंद प्राप्त झाला ॥२॥

व्दैत तेंहि मावळलें । परब्रम्ह प्रकाशलें ॥३॥

निळा म्हणे धन्य झालों । गुरुकृपें स्थिरावलों ॥४॥

८१५

बैसला तो ध्यानीं मनीं । पाहतां लोचनीं विठ्ठल  ॥१॥

रुप गोजिरें सुंदर । वेधिलें अंतर मन बुध्दी ॥२॥

नाठवेंचि कांहीं आतां । त्याविण चित्ता दुसरें ॥३॥

निळा म्हणे लाविलें पिसें । मी मज नुमसे आठवितां ॥४॥

८१६

बैसला तोचि माझिये ध्यानीं । कटीं कर दोन्ही वसवितां ॥१॥

नयनाचि माजीं नवचे दुरीं । आंतु बाहेरीं कोंदला ॥२॥

याविण नाठवे आणिक कांहीं । देहादेहीं तोचि तो ॥३॥

निळा म्हणे दिवसरातीं । स्वप्नीं सुषुप्तीं जागृतींत ॥४॥

८१७

बोलों जातां वचनाक्षरें । माजी संचरे निरोपण ॥१॥

ऐशी दाटली दाटणी । वाचा गुणी गुंडाळिली ॥२॥

नाना संकल्प ते मुराले । स्तवनींचि झाले सादर ॥३॥

निळा म्हणे निमिषोनिमिष । झाले श्वासोश्वास अक्षरें ॥४॥

८१८

ब्रम्हानंदा भरणी आली । तेचि केली सामोरी ॥१॥

वंचिलें नाहीं कोणापाशीं । होतें मानसीं धरिलें तें ॥२॥

अवघे नाम विठोबाचें । स्वरुप त्याचें ध्यानीं मनीं ॥३॥

निळा म्हणे देतां हांके । उभाचि ठाकें सन्मुख ॥४॥

८१९

वणिंतां चरित्रे न पुरे धणी । वाचा लांचावली हरीच्या गुणीं । स्वानंदाची उघडली खाणी । नामस्मरणीं मातली ॥१॥

अधिक् अधिक् स्फूर्तीचा प्रसर । आगळीं अक्षरें चालती फार । नेणों फुटलें हें चिदांबर । मेघवृष्टिन्यायें होतसें ॥२॥

आवरताही नावरे मती । लिहितां न पुरे हे दिवसरातीं । न कळें काय केलें संतीं । देउनी प्रसाद आपुला ॥३॥

अवघेंचि उघडूनियां भांडार । दृष्टी दाविलें सारासार । लेववूनियां ते अलंकार । केलें समोर बोलावया ॥४॥

अक्षरें वाचे येती । ते ते  प्रमेयेसीचि उठती । नेणों गुंफोनी ठेविलीं होतीं । तेचि प्रसादीं वोपिलीं ॥५॥

नाहीं वाचेसी गुंतागोवा । तात्पर्यार्थाचि हा अघवा । ऐसा योजूनियां बरवा । मुहूर्त दिधला समर्थी ॥६॥

निळा आईत्या पिठावरी । रेघा आढीत बैसला घरीं । दैव मोडोनी आलें वरी । होतें संचितीं म्हणउनी ॥७॥

८२०

वाम चरणीं वाहे नीर । गंगा अमृताचे पाझर ॥१॥

आवडे तें माझया मना । धणी न पुरेचि लोचना ॥२॥

महिमा जोडला मुद्रिका । ध्वज वज्र अंकुश उर्ध्वरेखा ॥३॥

निळा म्हणे मुंजुळ गाती । वाळे वांकी रुणझुणिती ॥४॥