उद्गार - ७६१ ते ७७०

७६१

उगेचि आतां बैसेन मी म्हणे । तंव हा करणें चेष्टवितों ॥१॥

दृष्टीपुढें हा उभाचि ठाये ऐकणें होउनी राहे श्रोत्रबिळीं ॥२॥

मनही नेउनी लेपउनी ठेवी । चित्तासी हा गांवी आपणासीं ॥३॥

निळा म्हणे बाई हदयीच राहिला । अवघाचि रोधिला जागा येणें ॥४॥

७६२

उतरिला माझा भार । येणें कैवार धरुनियां ॥१॥

आपुला आपण सोहळा करी । पाहिजे संसारीं पुरवी तें ॥२॥

नेदि पडों उणें कोठें । आलीं संकटें निवारी ॥३॥

निळा म्हणे झाला ऋणी । चक्रपाणी आम्हां घरीं ॥४॥

७६३

उमटलें वरी । होतें तैसें तें अंतरीं ॥१॥

आतां नवजाय झांकिलें । बुध्दि वाचे वोसंडले ॥२॥

दीप अंधारीं ठेविला । प्रकाश न झांके फाकला ॥३॥

निळा म्हणे पांडुरंगें । चूतविलीं माझीं अंगें ॥४॥

७६४

ऐसा जोडियला दातार । करुनी नामाचा उच्चार ॥१॥

आम्हीं भाग्यवंतीं जनीं । पायीं याचे विश्वासोनी ॥२॥

नेदी जाऊं कोठें दुरी । पुरवी अवघेंचि हा घरीं ॥३॥

निळा म्हणे त्वरित आला । फळा अर्थ तो चिंतिला ॥४॥

७६५

काय करुं तैसे ज्ञान । जेणें अभिमान खवळे तें ॥१॥

राहो भाव तुझया चरणीं । गर्जो वाणी गुण कीर्ति ॥२॥

काय करुं व्यत्पत्ती तैसी । जेणें वादासी मूळ होय ॥३॥

निळा म्हणे अहंकार वाढे । नलगे वेडें वैराग्य तें ॥४॥

७६६

काय काज कोणासवें । विठ्ठल देवें वांचूनी ॥१॥

काय नाहीं चरणापासीं । पाहिजे ज्याशी तें तेथें ॥२॥

म्हणोनियां जीवें साठी । करुनि नेहटी बैसलों ॥३॥

निळा म्हणे सभाग्य धणी । पुरवील आयणी सकळ ही ॥४॥

७६७

काय विघरुनी केलें पाणी । घडिली अवनी कासयाची ॥१॥

महिमा जाणें त्याचा तोचि । नेणें विरंची जरी ज्ञाता ॥२॥

काय पिंजुनी केलें गगन । निर्मिला हुताशन कासयाचा ॥३॥

निळा म्हणे भरोनि अंबरा । निर्मिला वारा कासयाचा ॥४॥

७६८

कांहीच जाणीव न करावी । आहे जिवीं हें ठावें ॥१॥

परि मज बोलवी देवो । तेथें उपावो कोणाचा ॥२॥

नव्हे कांही बहुश्रुत । वक्ता पंडित वाचाळ ॥३॥

निळा म्हणे श्रीविठ्ठल  । बोलवी बोल ते बोलें ॥४॥

७६९

कृपाघनें वृष्टी केली । माझीं निवविलीं निजांगें ॥१॥

म्हणोनियां वारंवार । त्याचे उपकार आठवितों ॥२॥

न घेउनी कांही सेवा । धांविले कुणवा आपुलिया ॥३॥

निळा म्हणे सुखी केलें । हातीं धरिलें वरदानें ॥४॥

७७०

कृपादीन प्रकाशिला । विलया नेला अंध:कार ॥१॥

आतां दृष्टीपुढें दिसे । जेथें असें तें तैसें ॥२॥

सत्यासत्यमिळणी झाली । अवघी फावलीं निवडितां ॥३॥

निळा म्हणे उदयो केला । रवीचि उगवला नयनांत ॥४॥