नाममहिमा - अभंग ६१ ते ७०

६१
उपदेश विव्हळ न कळे याचा अर्थ । वायांची हा स्वार्थ प्रपंचाचा ॥१॥
सांडी हा प्रपंच मिथ्या लवलाहो । विठठल हा टाहो नित्य करी ॥२॥
हरी हरी भजन भज दयाशीळ । होसील निर्मळ ब्रह्मरुप ॥३॥
सर्व हा आकार हरीचें शरीर । मायेचा विकार भुलों नका ॥४॥
आप तेजीं ब्रह्म हरी माझा सम । आदि अंतीं नेम विठ्ठल हरी ॥५॥
नामा म्हणे उपमा काय द्यावी यासी । नाम तारी सर्वांसी कलिमाजीं ॥६॥

६२
धिग्‍ तो ग्राम धिग्‍ तो आश्रम । संत समागम नाहीं जेथें ॥१॥
धिग्‍ ते संपत्ति धिग्‍ ते संतति । भजन सर्वांभूतीं नाहीं जेथें ॥२॥
धिग्‍ तोआचार धिग्‍ तो विचार । वाचे सर्वेश्वर नाहीं जेथें ॥३॥
धिग्‍ तो वक्त्ता धिग्‍ तो श्रोता । पांडुरंगकथा नाहीं जेथें ॥४॥
धिग्‍ तें गाणें धिग्‍ ते पढणें । विठठल नाम बाणें नाहीं जेथें ॥५॥
नामा म्हणे धिग्‍ धिग्‍ त्यांचे जिणें । एका नारायणें वांचूनिया ॥६॥

६३
सुख तें आपुलें चोरांशी वांटिलें । पालटें घेतलें दुःख त्यांचें ॥१॥
नित्य नवी त्याची सोसितां सोसिणा । नयेचि तुज अझोनी वीट मना ॥२॥
ऐसा तूं निर्लज्ज पाहे आत्मघातीं । कैसी तुझी खंती न वाटे तुज ॥३॥
लक्ष या चोर्‍यांशीं सोसितां यातना । भोगिसी पतना ज्यांच्या संगें ॥४॥
त्यांते भजसी सांग पुढती कोण्या मोहें । विचारुनि पाहे तुझा तूंचि ॥५॥
सदा चिंतातुर होऊनि दीनरुप । संकल्प विकल्प करिसी किती ॥६॥
नाथिलाची छंदु नाहींत्या दुराशा । भोंवसी दाही दिशा तळमळीत ॥७॥
त्यांची इंद्रियें बापुडीं असती केविलवाणीं । विषयी लागोनी लोलंगिती ॥८॥
तूं हे आशा करिसी निरंतरीं । जालासी भिकारी कृपणाचा ॥९॥
आलें काळभय हाकीत टाकीत । मूढा तुझें हित कोण करी ॥१०॥
त्रिभुवनीं समर्थ बळी जगजेठी । रिघें त्याचे पाठीं म्हणे नामा ॥११॥

६४
अभ्यासिले वेद जाला शास्त्रबोध । साधिल्या विविध नाना कळा ॥१॥
प्रेमाचा जिव्हाळा जंव नाहीं अंतरीं । तंव कैसा श्रीहरि करील कृपा ॥२॥
हित ते आचरा हित ते विचारा । नामीं भाव धरा जाणतेनों ॥३॥
प्रसंगीं पुराणें ऐकिलीं श्रवनीं । त्यांतील कोण मनीं धरील अर्थ ॥४॥
काय तें सांडिलें काय तें मांडिलें । काय तें दंडविलें प्रवृत्तीसी ॥५॥
अनंत ह्रा मूर्ति पाहिल्या लोचनीं । यांतील कोण ध्यानीं प्रतिबिंबली ॥६॥
स्वप्नींचिया परी देखसी अभ्यास । न धरीच विश्वास चित्त तुझें ॥७॥
वांझेचिये स्तनीं अमृताची धणी । मृगजळ पाणी तान्हा बोले ॥८॥
तरी प्रेमेविण कळतो क्रियाकर्मे । हातीं येतीं वर्मे विठोबाचीं ॥९॥
नामा म्हणे तरी विठो येऊनि भेटे । कायाच पालटे कैवल्य होय ॥११॥

६५
नामामृत गोडी आहे वैष्णवासी । येरां प्राकृतासी कळेनाची ॥१॥
प्राकृत हे जन भुलले विषयीं । नामाचिया गांवी कैसे जाती ॥२॥
नामीं चित्त व्हावेम जावें तेव्हां गांवा । मग नाम गोवा तेथें कैंचा ॥३॥
नाम तेंचि जाहालें वर्नरुपातीत । अनाम स्वतंत्र स्वयंभ तो ॥४॥
नामदेव म्हणे नाम हें सुलभ । अभक्ता दुर्लभ नानापरी ॥५॥

६६
अवघिया आचार निष्ठा । चित्त जरी जाय वैकुंठा ।
तरीच निस्तरिलें कष्टां । भवपाशापासोनी ॥१॥
धन्य धन्य चित्तवृत्ति । विठठल भक्तीची पुढत पुढती ।
त्याचे पूर्वज उद्धरती । गीत गाती रामकृष्ण ॥२॥
हेंचि जप तप ध्यान । हरी चरणीं ठेवूनि मन ।
साधले कार्यांचें कारण । रामकृष्ण उच्चारिणीं ॥३॥
नामा जपे ठेऊनि चित्त । अखंड चरणीं जाला रत ।
पुरले आमचे मनोरथ । सर्व कृतार्थ पैं जालों ॥४॥

६७
सर्वांमाजीं सार नाम हें देवाचें । सर्व साधनांचे सार जें कां ॥१॥
चार साहा आणिक आठरा वर्णिती । नामें निजप्राप्ती अर्धक्षणीं ॥२॥
व्यासादिक नाम साधियलें दृढ । प्रपंच काबाड निरसेल ॥३॥
नामदेव म्हणे निजधाम ब्रह्म । घेतां नेम धर्म सर्व साधे ॥४॥

६८
मन करी आपुलें वासना ते वारी । सर्व हेंचि हरी भजत जाय ॥१॥
ब्रह्मनाम गोविंद नाहीं भेदाभेद । तुटे भवबंध हरी नामें ॥२॥
सांडी लगबग न करी तूं आळस । विठठलीं विश्वास असों देणें ॥३॥
नामा म्हणे ब्रह्म हेंचि निरुपण । सर्व काम पूर्ण याच्या नामें ॥४॥

६९
व्रत तप दान हवन पूजन । न लगे साधन नाम म्हणतां ॥१॥
रामकृष्ण हरी मुकुंड मुरारी । जिव्हे क्षणभरी न विसंबें ॥२॥
कळिकाळ दारुण करीतसे विघ्न । परजी नारायण नाम जिव्हें ॥३॥
शरण आलों जिव्हे तुवां नुपेक्षावें । नामा म्हणे गावों हरिनाम ॥४॥

७०
नित्य सर्वगत अखंड सगुण । केशवाचें ध्यान करी ब्रह्म ॥१॥
ब्रह्मा सर्वकाळ सांगे साधूपाशीं । आणिक हे शेषीं तेंचि मानी ॥२॥
मनीं जो मानसीं नामामृत सार । सेविती सादर नामा म्हणे ॥३॥