शाक्तांस शिक्षा - ६२११ ते ६२२०

॥६२११॥
शुद्धाशुद्ध निवडे कैसें । चर्म मास भिन्न नाहीं ॥१॥
कांहीं अधिक नाहीं उणें । कवण्या गुणें देवासी ॥२॥
उदक भिन्न असे काई । वाहाळ बावी सरिता नई ॥३॥
सूर्य तेजें निवडी काय । रश्मी रसा सकळा खाय ॥४॥
वर्णा भिन्न दुधा नाहीं । सकळा गाई सारखें ॥५॥
करितां भिन्न नाहीं माती । मडक्या गति भिन्न नांवें ॥६॥
वर्त्ते एकविध अग्नि । नाहीं मनीं शुद्धाशुद्ध ॥७॥
तुका ह्मणे पात्र चाड । किंवा विषें अमृत गोड ॥८॥

॥६२१२॥
नामधारकासी नाहीं वर्णावर्ण । लोखंड प्रमाण नाना जात ॥१॥
शस्त्र अथवा गोळे भलता प्रकार । परिसीं संस्कार सकळही हेम ॥२॥
पर्जन्य वर्षतां जीवना वहावट । तें समसकट गंगे मिळे ॥३॥
सर्व तें हें जाय गंगा चि होऊन । तैसा वर्णावर्ण नाहीं नामीं ॥४॥
महांपुरीं जैसे जातसे उदक । मध्यें तें तारक नाव जैसी ॥५॥
तये नावेसंगें ब्राह्मण तरती । केवी ते बुडती अनामिक ॥६॥
नाना काष्ठजात पडतां हुताशनीं । ते जात होऊनी एकरुप ॥७॥
तेथें निवडेना घुरे कीं चंदन । तैसा वर्णावर्ण नामीं नाहीं ॥८॥
पूर्वानुओळख तें चि पैं मरण । जरि पावे जीवन नामामृत ॥९॥
नामामृतें झाले मुळीचें स्मरण । सहज साधन तुका ह्मणे ॥१०॥

॥६२१३॥
शिखा सूत्र तुझा गुंतला जमान । तंववरि तूं जाण श्रुति दास ॥१॥
त्याची तुक कांहीं चुकतां चि नीत । होसील पतीत नरकवासी ॥२॥
बहुत झालासी चतुर शाहाणा । शुद्ध आचरण चुकों नको ॥३॥
शिखा सूत्र याचा तोडीं तूं संबंध । मग तुज बाध नाहीं ॥४॥
तुका ह्मणे तरि वर्तुनि निराळा । उमटती कुळा ब्रम्हींचिया ॥५॥

॥६२१४॥
ब्राह्मणा न कळे आपलें तें वर्म । गंवसे परब्रम्ह नामें एका ॥१॥
लाहानथोरासि करितो प्रार्थना । दृढ नारायणा मनीं धरा ॥२॥
सर्वाप्रति माझी हेचि असे विनंती । आठवा श्रीपती मनामाजी ॥३॥
केशव नारायण करितां आचमन । तेचि संध्या स्नान कर्मक्रिया ॥४॥
नामें करा नित्य भजन भोजन । ब्रह्मकर्म ध्यान याचे पायीं ॥५॥
तुका ह्मणे हेंचि निर्वाणींचे शस्त्र । ह्मणोनि सर्वत्र स्मरा वेगीं ॥६॥

॥६२१५॥
एकीं असे हेवा । एक आनावड जीवां ॥१॥
देवें केल्या भिन्न जाती । उत्तम कनिष्ट मध्यस्ती ॥२॥
प्रीतिसाठीं भेद । कोणी पूज्य कोणी निंद्य ॥३॥
तुका ह्मणे लळा । त्याचा जाणे हा कळवळा ॥४॥

॥६२१६॥
ब्राम्हण तो याती अंत्यज असतां । मानावा तत्वता निश्चयेसी ॥१॥
रामकृष्णनामें उच्चारी सरळें । आठवी सांवळें रुप मनीं ॥२॥
शांति क्षमा दया अलंकार अंगीं । अभंग प्रसंगीं धैर्यवंत ॥३॥
तुका म्हणे गेल्या षडऊर्मी अंगें । सांडुनियां मग ब्रम्हचि तो ॥४॥

॥६२१७॥
तुम्ही नका करुं गर्व । उंच याति मिळून सर्व ॥१॥
शुक्र शोणिताच्या खाणी । तुम्हा आम्हा एकच योनी ॥२॥
रक्त मांस चर्म हाडें । सर्वा ठायीं सम पाडें ॥३॥
तुका म्हणे हेंचि खरें । नाहीं देवासी दुसरें ॥४॥

॥६२१८॥
ब्राम्हण तरी एक नरहरि सोनार । ज्यासाठीं शंकर माथां राहे ॥१॥
ब्राम्हण तरी एक सजना कसाई । चक्रधारीं गृहीं मांस विकी ॥२॥
तुका ह्मणे ब्रम्ह जाणे तो ब्राम्हण । येरातें नमन करा परतें ॥३॥

॥६२१९॥
ब्राह्मण ते कोण ह्मणावें कोणासी । सांगावें आह्मासी कृपानिधी ॥१॥
वेदाचें वचन आठउनी मनीं । बोलावी ते वाणी सत्यंजय ॥२॥
असत्य बोलतां पूर्वजां दूषण । पहा विचारुन श्रुतीमध्यें ॥३॥
अंघोळी धोत्रें लेतां आभरण । काय इतर जन न करिती ॥४॥
टिळे माळा मुद्रा नित्य करी श्वान । नव्हती ब्राम्हण निश्चयेसी ॥५॥
बाबाजी सद्गुरुदास तुका ह्मणे । पुढील कारण सांगों आतां ॥६॥

॥६२२०॥
सोनियाचें श्वान भाळींचा मुगुट । एकचि कनक मोलें घेतां ॥१॥
दुध तापविलें सोनियाचे भांडीं । मातिचिये हांडीं स्वाद एक ॥२॥
ऊंसाचा परिपाक शूद्रें गुळ केला । ब्राह्मणीं रांधिला स्वाद एक ॥३॥
गाईचिया जाती असती नानावर्ण । दुधा शुभ्रपण सारिखेंचि ॥४॥
तुका ह्मणे ऐसा भावार्थ कारण । जाती थोर हीन नाहीं देवा ॥५॥