संत कान्हो पाठक अभंग भावार्थ – ५

पेंधा म्हणे हृषीकेशी । आरुष बोबडें हें परियेसीं ॥१॥
या रे नाचों अवघे जन । गावों हरिनाम कीर्तन ॥२॥
कान्हो पाठक बागडा । प्रेमे नाचे वैष्णवां पुढां ॥३॥

हा अभंग बाळक्रीडेतील आहे. या अभंगात पेंद्या आणि कृष्णाचा संवाद महाराज सांगतात गोपाळांचे कृष्णावर खूप प्रेम आहे.

“तुझी आण बाहीन गा देवराया । बहु आबडसी जीवा पासोनिया ॥”

गोपाळांचे जीवनच कृष्ण बनला होता. ते त्याचे अखंड ध्यान, चिंतन करीत होते.

“करीती नामाचें चिंतन । गडी कान्होंबाचे ध्यान ॥”

कृष्णालाही गोपाळ फार आवडायचे, तोही त्यांच्या शिवाय राहू शकत नव्हता.

“तुमची मज लागली सबे । ठायींचें नये नव्हों गडी ॥”

अशा प्रेमळ देवाचे वर्णन करावे असे पेंद्याला वाटले म्हणून तो कृष्णाला म्हणतो

पेंद्या म्हणे हृषीकेशी । आरुष बोबडें हें परियेसीं ॥१॥

हे इंन्द्रिय नियंत्या श्रीकृष्णा माझे आरुष अशुद्ध आणि बोबडे असे शब्द तूं ऐक.

म्हणून पेंद्यानें श्रीकृष्णाचे स्तवन केलेले आहे. प्रेमाने केलेली स्तुती देवाला फार आवडते. स्तवन झाल्यानंतर पेंद्या म्हणतो

या रे नाचों अबघे जन । गाव हरिनाम कीर्तन ॥२॥

आपण सगळे नाचू आणि हरिनाम कीर्तन गाऊ. सगळेच गोपाळ गातात आणि नाचतात.

देवही त्यांच्या बरोबर देहभान विसरून नाचू लागलेला आहे. ज्यांत देव आहे तो आनंद काही औरच असतो.

कान्होबा महाराज त्यामध्ये आहेत तेही उड्या मारतात आणि बागडतात.

कान्हो पाठक बागडा । नाचे वैष्णवां पुढां ॥३॥