काव्यरचना - मानव महंमद

१
महंमद झाला जहामर्द खरा ॥ त्यागीले संसारा ॥ सत्यासाठीं ॥धृ.॥
खोटा धर्म सोडा, सांगे जगताला ॥ जन्म घालविला ॥ ईशापायीं ॥१॥
जगहितासाठी लिहिलें कुराण ॥ हिमतीचा राणा ॥ जगीं वीर ॥२॥
जगाचा पालक निर्मीक अनादि ॥ सर्व काळ वंदी ॥ निकें सत्य ॥३॥
मन केलें धीट, धरीली उमेद ॥ नाहीं भेदाभेद ॥ ठावा ज्याला ॥४॥
जनहितासाठीं खोटा अभिमान ॥ दिला झुगारुन ॥ अग्नीमध्यें ॥५॥
मर्द महंमद ढोंग्यांत पांगळा ॥ शोभला पुतळा ॥ सज्जनांत ॥६॥
नव्हता कोणी त्या तेव्हां साह्यकरी ॥ एकटाच सारी ॥ सत्य पुढे ॥७॥
एक त्याला फक्त सत्याचा आधार ॥ हिय्या समशेर ॥ मनामध्ये ॥८॥
य येई अजा । निर्मीकाच्या ध्वजा ॥ उभारील्या ॥९॥
कोणी नाहीं श्रेष्ठ कोणी नाहीं दास ॥ जात-प्रमादास ॥ खोडी बुडी ॥१०॥
मोडीला अधर्म आणि मतभेद ॥ सर्वांत अभेद ॥ ठाम केला ॥११॥
केल्या कमाईचा न धरी अभिलाषा ॥ खैरात दिनास ॥ देई सर्व ॥१२॥
मानवी मनाचा घेई अंतीं ठाव ॥  कल्याणाची हाव ॥ पोटीं माया ॥१३॥
मूर्तीपूजकांच्या बंडासी मोडीलें ॥ ढोंगी वळविले ॥ ईशाकडे ॥१४॥
देव एक ऐसें ग्रंथांसी स्थापिलें ॥ जग-बन्धु केलें ॥ मनुजास ॥१५॥
तेणें धर्मगुरु तप्तची जहाले ॥ हट्टासी पेटले ॥ मूर्तीसाठीं ॥१६॥
ढोंगी धार्मीकांनीं पाठलाग केला ॥ विवरीं लपला ॥ डोंगराच्या ॥१७॥
ईश रक्षी त्याला लंड वधूं गेले ॥ शोधीत फिरले ॥ सर्व व्यर्थ ॥१८॥
मेल्यामार्गे बहु त्याचे शिष्य झाले ॥ बळीस्थानीं आले ॥ किती एक ॥१९॥
कळूं आलें त्यांना आर्याजी अभद्र ॥ मुक्ते केले शुद्र ॥ दास्यांतून ॥२०॥
इस्लामा प्रसारी, आर्या घशीं पाडी ॥ खीळी सत्य-बिडी ॥ त्यांचे पायीं ॥२१॥
आर्यं वस्यु इस्लामानें मुक्त केले ॥ ईशाकडे नेले ॥ सर्व काळ ॥२२॥
आर्यंधर्म-भंड इस्लामें फोडीलें ॥ ताटांत घेतले ॥ भेद नाहीं ॥२३॥
मांगासह आर्या नेलें मसीदींत ॥ गणी बांधवांत ॥ आप्त सखे ॥२४॥
क्षत्निया जिंकलें राज्य त्यांचे झालें ॥ मोंगलांनीं केले ॥ मुक्त कांही ॥२५॥
जातिभेदाभेदीं फायदा तो साचा ॥ मुसलमानांचर ॥ झाला मोठा ॥२६॥
अंत्यजास धरी पोटीं सावकाश ॥ लाजवी आर्यास ॥ सर्व काळ ॥२७॥
म्हणूनीयां आर्य बोंब मारीताती ॥ शिमगा खेळती ॥ ब्रह्मरुपी ॥२८॥
भेद सोडुनीयां एका ताटीं खाती ॥ एकच बनती ॥ म्हणोनीयां ॥२९॥
इस्लामासी मान शुद्र राजे देती ॥ कर्बलास नेती ॥ ताबूतास ॥३०॥
इस्लामी बांधव अचंबा करीती ॥ धूळ फेकीताती ॥ मनूवर ॥३१॥
मनुस्मृति आहे पाखांडाची मुळी ॥ गिर्वाणाचे तळीं ॥ विळपळे ॥३२॥
कणकणीच्या गाई ब्राह्मण भक्षीती ॥ कां रे चिडवीती ॥  मुसलमाना? ॥३३॥
आर्य गाई खाती, वरी शुद्ध होती ॥ शुद्रा लढवीती ॥ जोती दावी ॥३४॥

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

२
आर्यधर्म श्रेष्ठ वाखाणीतो ॥ जुलमी म्हणतो ॥ मोंगलास ॥धृ.॥
भटपाशांतून शुद्र मुक्त केले ॥ ईशाकडे  नेले ॥ कोणी दादा? ॥१॥
देशामाजी कोणी उन्माद तो केला ॥ शुद्र वागवीला ॥ दासापरी? ॥२॥
जिंकल्या क्षेत्न्यास पिशाच्य म्हणाला ॥ ग्रंथांर्नी नोंदीला ॥ वैरभावें ॥३॥
अहंब्रह्म हाच कसा निवडीला ॥ तुच्छ मानण्याला ॥ मनुज्यांस ॥४॥
आपुल्या पूर्वजां वर्णी बेलगामी ॥ हे ते म्हणे स्वामी ॥ निर्मीकाचे ॥५॥
आर्यांचे पूर्वज मच्छकच्छ व्याले ॥ डुकरीनें दिलें ॥ तिजें बाळ ॥६॥
खांबातील किडा मानव बनला ॥ वधी भूपतीला ॥ पोट फाडी ॥७॥
कपटी वामन अगडबंब झाला ॥ घाली रसातळा ॥ बळीराजा ॥८॥
आर्या अवतार परशुरामाचा ॥ वैरी विधवांचा ॥ बाळे वधी ॥९॥
पडल्या विरास लाथांनीं मारीतो ॥ माकड लढतो ॥ लंकापुरीं ॥१०॥
पशूंचा अलाप भटा ऐकू येतो ॥ टोणगा बोलतो ॥ चारी वेद ॥११॥
होते आर्य यज्ञीं ब्राह्मणकसाई ॥ हंबरती गाई ॥ भटामार्गे ॥१२॥
ब्राह्मण बोडक्या काळ्या पाण्या जाती ॥ ऋषी गुण गाती ॥ वर्णू किती ॥१३॥
आतां म्हारमांग किर्तन करीतो ॥ शिमगा खेळती ॥ आर्य नांर्वे ॥१४॥
नाटकांत भट स्त्नीवेश घेती ॥ नाक उडवितो ॥ वेश्येपरी ॥१५॥
भट थाप देती भोळ्या इंग्रजांस ॥ नित्य देती त्नास ॥ शुद्रादिकां ॥१६॥
भटजी शिकूनी कामगार होती ॥ शुद्राला नाडीती ॥ सर्वोपरी ॥१७॥
आर्य धर्मलंड शुद्रा फसवीती ॥ यवना र्निदीती ॥ खिस्तासह ॥१८॥
मुसलमानांना निच्यांत गणीती ॥ हॉटेलांत पीती ॥ बरांडीस ॥१९॥
मास आंड्यासह बिस्कीटास खाती ॥ पुस्तकें रचीती ॥ मतलबी ॥२०॥
इतिहासग्रंथ खुबीनें याचीती ॥ शुद्रांत पेरीती ॥ राजद्रोह ॥२१॥
भुललेत शद्र आर्य सेवायास ॥ मुसलमानांस ॥  त्यागावया ॥२२॥
आर्यभट स्थापी न्याशनल सभा ॥ नारदाचा सुभा ॥ टाळ्या पिटी ॥२३॥
क्षत्नीया पाहूनी बळिस्थानीं मुढ ॥ करी धडपड ॥ कळचेट्या ॥२४॥
मुसलमानाला म्हणे एकी करा ॥ एकीकडे सारा ॥ तूर्त धर्म ॥२५॥
भट सोदे साई पोटामध्ये ठेवी ॥ म्लेंच्छास फसवी ॥ पक्का धूर्त ॥२६॥
डोईचा पदर सदा खांद्यावर ॥ नाग डोक्यावर ॥ वीष पोटीं ॥२७॥
रोज घाली वेणी भांगांत गुलाल ॥ सोडी बहु ताल ॥ चालतांना ॥२८॥
अंगीं कामवीर भवाया कमानी ॥ शर नेत्नांतूनी ॥ सोडो नित्य ॥२९॥
भोळ्या इंग्रजास भाव दावीताती ॥ मेजवान्या देती ॥ दीमाखानें ॥३०॥
भटीण न्हावून धाब्यावरी जातां ॥ केस वाळवीतां ॥ कांती फाके ॥३१॥
भटणीचा इंगा विचारी दावीदा ॥ काममोहगदा ॥ करी चेंदा ॥३२॥
भटणीला आहे कंचुकी सोरट ॥ सोवळ्याचा वीट ॥ भटा नाहीं ॥३३॥
तीर्थयात्नीं आर्यं अंगस्त्नें नेती ॥ फुगड्या खेळतो ॥ पंढरीस ॥३४॥
शुद्र घरीं पुजा खेळ मांडी भट ॥ देवा करी न ॥ हितासाठी ॥३५॥
बळीस्थानीं किती आर्यभट लंड ॥ देवाजीचे भंड ॥ ज्यांनीं केले ॥३६॥
ढोंगासाठीं खळ वर्दळीस येती ॥ यवना र्निदीती ॥ चुलीपाशीं ॥३७॥
यवनी भाषेत लिहितां अहंता ॥ आर्याजीच्या सुंता ॥ करितील ॥३८॥
मोठमोठे वीर जंगी झाले ठार ॥ पडद्याचा सार ॥ ऐक भटा ॥३९॥
अल्पसा पडदा तारी तरुणास ॥ विषयलंपटास ॥ रीग नाहीं ॥४०॥
कदापि पडदा सज्जनीं नसावा ॥ समूळ त्यागावा ॥ जगामाजी ॥४१॥
ओंगळे सोवळें तुझें फार द्वाड ॥ मोडी हाडोहाड ॥ अंत्यजाचें ॥४२॥
हलाल कंदुरी शुद्रादीक खाती ॥ दुरुनी वाढीती ॥ फकीरास ॥४३॥
सावकारी खूण शूद्रास लुटीतो ॥ भटास वाढीतो ॥ तूपपोळ्या ॥४४॥
अनाथांची मुलें दुरुन पहाती ॥ लाळीस घोटीती ॥ मुकाट्यानें ॥४५॥
भटजी शुद्रांच्या पोरा आधीं खाता ॥ उष्टेमाष्टें देती ॥ यजमाना ॥४६॥
सदोदित म्हण अशिक्षित ॥ बोधितो  पत्नांत ॥ अडबंका ॥४७॥
राष्ट्रसभेसाठीं मित्न होऊं जातो ॥ येईन म्हणतो ॥ मद्रासेस ॥४८॥
जसे मांग म्हार याचे नव्हे दादा ॥ पुन्हा शत्नुभेद ॥ जागा देतो ॥४९॥
आर्य ब्राह्मणांनी शुद्र नागवीले ॥ नित्य बोंबलले ॥ ॥ शिमग्यांत ॥५०॥
ताबुता करुन नाहीं उमजले ॥ फकीर ते झाले ॥ इमामाचे ॥५१॥
नटी नारसिंह सोंगास बा घेती ॥ तेंच गाणे गाती ॥ ताबुतांत ॥५२॥
सोमरस दारु यज्ञीं भट पिती ॥ गाईमांस खाती ॥ हाय हाय ॥५३॥
थोतांडें रचितो देवा लाथ देवी ॥ भट लांच खाती ॥ हाय हाय ॥५४॥
धूर्त भट शास्त्री निलाजरे होती ॥ खोटे लेख देती ॥ हाय हाय ॥५५॥
विषारी नागास फेकी दुधपेढा ॥ भट  भ्याला वेडा ॥ हाय हाय ॥५६॥
आर्या देईं गोता ॥ करुं नको आतां ॥ हाय हाय ॥५७॥
आर्य धर्म श्रेष्ठ ॥धृ.॥