-
भ्यस् [bhyas] 1 Ā. (भ्यसते) To fear. -Caus. To frighten.
-
भ्यस् r. 1st. cl. (
भ्यसते) To fear.
-
See : संविज्
-
भ्यस्
cl. 1. Ā. ([Dhātup. xvi, 27] ) भ्य॑सते (only impf. अ॑भ्यसेताम्, [RV.] ; Subj. भ्य॑सात्, [SV.] ; Gr. also pf. बभ्यसेfut. भ्यसिष्यति &c.: Caus. भ्यासयति: Desid. बिभ्यसिषते: Intens. बाभ्यस्यते, बाभ्यस्ति), to fear, be afraid, tremble (cf. √ भी, of which this is a secondary form, prob. through भियस्).
Site Search
Input language: