भागीरथीबाई - अभंग संग्रह ११ ते २०

श्रीसद्गुरु भागीरथीबाई वैद्य यांचे अभंग अवीट गोडीचे असून मन प्रसन्न करणारे आहेत .


अभंग संग्रह ११ ते २०

पद ११ वे

नर तनु व्यर्थ जाणार , काळ खाणार , हे मना ,

ऐक सज्जना अशी तनु पुन्हा कधिं न मिळणार ॥धृ०॥

देवाने दिधली काया । आपुलेचि स्वरुप ओळखाया ॥

हरिभक्त शोधुनी फक्त । दत्तपदी विनित कसे होणार ॥१॥

नरदेह दिला अव्यंग । भलभलते करिसी ढंग ॥

विषयाचा धरुनी संग । सांग श्रीरंग कुठे मिळणार ॥२॥

मम राज्य तुला ही पदवी । सखया , तुज दिधली बरवी ॥

इंद्रिये स्वाधिन ठेवियली । विषयांत दिननिशी रमता ॥

कळेना अंत कसा होणार ॥३॥

षडरिपुंना करुनी राजी । श्रीहरीचे भजनी लागी ॥

यमराज दिवस बहु मोजी । अवचित घालुनी वित्त ॥

नेलिया स्वहित कसे होणार ॥४॥

सुखदुःखसम हा पैका । ही प्राप्त जाहली नौका ॥

भवतारका केली कैका । नावाडी बलभीमराज ॥

तयाचे पाय ठकू धरणार ॥५॥

पद १२ वे

चाल - वैशाख मास

नाथजिने सघनदाट रुप दाविले ।

सुवर्णाच्या खाणि आंत लोटिले ॥धृ०॥

स्फुरण होतां वृत्तिवरी त्वरित आदळते ॥

जगदाभास पाहतां शिवनाम पावते ॥

जीवत्व घेतां नामरुप भासले ॥१॥

पाहणे उठतां किंचित आकाश हाले ॥

मी म्हणतांची अर्ध पर्व आकाश भासले ॥

मी देह भावितांची मोठे जहाले ॥२॥

दृष्टिदोष काढुनी विभुत्व ठसविले ।

दाखविता प्रत्यक्ष संधिमाजी थबकले ॥

अलक्ष वस्तु नेत्रांमाजी दाविले ॥३॥

स्वकरे सामान्यत्व उघड दाविले ॥

परंतु घ्यावया हातांनी ते न कधी हले ॥

काय सांगू शब्द नाही उरले ॥४॥

सद्गुरुबलभीमकृपे आकळितां आले ॥

व्यापकत्व पाठिपोटी दिसूं लागले ॥

भागिरथी नांव नाहि राहिले ॥५॥

पद १३ वे लुगडे

आत्माराम हा प्रिय कांतेची समजूत घाली परोपरी ।

कां न बोलसी सांग जिवलगे रीत मौन्य ही नव्हे बरी ॥धृ०॥

तव हौसेचे विश्वमंदिर सजविले मी पहा कसे ।

चित्रविचित्र बाग लाविले पुष्पगुच्छ किती गमतीचे ॥१॥

तव प्रेमास्तव निर्गुण असतां सगुणाची झालो सुंदरी ।

पुरे पुरे हा सोड अबोला लीलावती हो सत्वरी ॥२॥

काय कमी तुज सांग लाडके वस्त्राभरणे अलंकारा ।

प्रणयरुपिणी राणी असतां कारण अससी आकारा ॥३॥

पंचरंगाची बारिक चुनडी आठ रंगि हा दोरवा ।

सत्राचे ते चंदेरी पातळ एकोणीस गुंजि पारवा ॥४॥

पंचविसांची चंद्रकळा ही आवडते कां प्रिये तुला ।

त्याहूनि सुंदर लुगडे असे हे बावन्नांचे सांग मला ॥५॥

तीनशेसाठांचा शालु बुट्याचा मागचि याचा सहजपुरी ।

हजार रुपये पदर अमोलिक कांठचि याचे जरतारी ॥६॥

अंबर पातळ मुक्त पदर हे मोल असे नव लाखांचे ।

चोळी अंजेरी बनारसेची लेणे फार दिमाखांचे ॥७॥

होती रुसली खुदकन हसली जवळ बैसली येऊनी ।

बोलुं लागली समजूत पटली भागिरथी बलभिमचरणी ॥८॥

 

पद १४ वे पायघड्या

पायघड्या घातल्या ग माय सद्गुरुरायाला ॥

अखंड सेवा घ्यावी म्हणुनी विनंति पायाला ॥धृ०॥

पंच रंगांची शाल अमोलिक पायघड्या खाली ॥

स्वानुभवाचे कांठ अमोलिक शोभति जरतारी ॥

तनमनधन वाचेने सेवा करीन सुखकारी ॥१॥

श्रवणी श्रवण प्राप्त होउनि रुप स्वानुभवा आले ॥

कीर्तनयोगे वाणीचे मळ समूळ ते झडले ॥

विष्णुस्मरणे सद्गुरुस्वामी त्रिभुवनांत भरले ॥२॥

अंतःकरणे पाद सेवुनी शुद्ध ज्ञान झाले ॥

अर्चन करितां चित्ताचे ते चिद्स्वरुप झाले ॥

अहंकारादिक मस्तक नमुनी चरणी बळि दिधले ॥३॥

दास्यत्वासी सद्गुरुराजा चराचरी भरला ॥

मोहाने तो सखा मानुनी हृदयी बसवीला ॥

शुभ इच्छेने आत्मनिवेदन केले सद्गुरुने ॥४॥

आर्त भक्त तो इच्छित फल ते मागे देवासी ॥

अर्थार्थी तो दंभ करितसे जन भुलवायासी ॥

जिज्ञासू तो एकचि शोधी आत्मस्वरुपासी ॥५॥

गुरुकृपेने ज्ञानचि होतां जन्मदुःख गेले ॥

प्रेमलक्षणे सद्गुरु आपण एकरुप झाले ॥

भिन्नपणा त्यागुनी एकमेकां आलिंगीले ॥६॥

यथामतीने क्रमाक्रमाने पायघड्या वरती ॥

गुरुरायाच्या संगे मी हो गेले मुळघरती ॥

भागिरथी मुरली नाही उरली , उरली बलभिममूर्ती ॥७॥

अभंग १५
धन्य दिन फळला । कार्तिकी पौर्णिमा ॥

पूर्ण चंद्र नौका । मीळालीसे ॥१॥

नौका हे गुरुराव । भवनदी उतराया ॥

नेवोनी पैलपार । ठाव दीला ॥२॥

वाट पाहूं जातां । फुटल्या दाही दीशा ॥

ग्रंथोग्रंथी अर्थ । एक दीसे ॥३॥

आतां नसे गुंता । कोठेची ऊरला ॥

सर्वत्र संचला । सद्गुरुनाथ ॥४॥

बलभीमचरणी । ठेवोनीया डोई ॥

भागिरथी लीन । अनन्यभावे ॥५॥

पद १६

एक घरांत मांजर

एक मी पूजी दैवत ॥ सद्गुरुनाथ ॥धृ०॥

एकवीस स्वर्गावरचे फळ ॥ ते म्यां पाहिले निर्मळ ॥

सद्गुरुने दाविले सोज्वळ ॥ काय सांगू मात ॥१॥

सप्त पाताळाचे वर ॥ तिथे नाही लोकलोकांतर ॥

तेथुनि झाला असे हा खेळ ॥ दावि साक्षात ॥२॥

पर खेळाची तेथे वार्ता ॥ खेळ खेळती दोघे सुत ॥

पहा त्यांचे होउनि लेक ॥ सौख्य वाटत ॥३॥

बलभीमराया यांचा सुत ॥ भागिरथि त्यांच्या पोटी येत ॥

ऐसी ठकूने कथियेली मात ॥ पहा तुम्हि हीत ॥४॥

अभंग १७

ज्ञानवैराग्य या बाळा ॥ भक्ति माउलि पाजी पान्हा ॥१॥

नको ज्ञान - सुत ते काळे ॥ जेणे वैराग्य वीटाळे ॥२॥

गुरुभक्ति सटावली ॥ बाळे दोन्ही सूक्ष्म झाली ॥३॥

न ऐकिती कोणाचे ॥ भक्त लागे सद्गुरुवाचे ॥४॥

भागीरथि बाळ बोले ॥ गुरुभक्ती ठेवी ओले ॥५॥

पद १८

आन बान जियामे

सद्गुरुराय अधिक आले ॥ ब्रह्मा विष्णु शिवाहुनि ॥

सदैव आगळे हो ॥धृ०॥

वर्षमास अधिक नोहे ॥ व्रतनेम अधिक नोहे ॥

सद्गुरुनाथ अधिक खरे ॥ कैवल्यपदी निजवीले ॥१॥

पापपुण्य समान झाले ॥ तेव्हा नरतनु हातांसि आले ॥२॥

आपुप वायन तयार केले ॥ स्नेह - घृती तळियेले ॥

रोमरोमी ब्रह्म भरले ॥ आत्म तुळशी अर्पियेले ॥३॥

बलभीमराये स्वीकारिले ॥ मीपण माझे नाहि उरले ॥४॥

अभंग १९

सद्गुरुचरण घडी घडी सेवितां ।

नसे तेथे वार्ता दुःखाची ती ॥१॥

वरिवरी परमार्थ नका करुनि दावूं ।

होईल घातकू तुमचाची ॥२॥

श्रवण मनन कीर्तन असावे ।

दास हे बनावे सद्गुरुपायी ॥३॥

समर्थांच्या सांनिध्ये येत असे ताठा ।

न धरावा ताठा लोकांमाजी ॥४॥

याचा तो उपकार लोकांसी बा काय ।

याचा तो उपाय स्वतांलागी ॥५॥

ठकू म्हणे न करा जीवाची नासाडी ।

बलभीमचरणी धरा गोडी ॥६॥

पद २०

हम तो भिकारी०

आम्ही भिकारी भिकारी । भिक्षा मागतो दारोदारी ॥धृ०॥

नको साडी चोळी मला । नको घरदारही मला ।

नको मला पुत्र संपत्ती ॥१॥

नको मला मोहिनी अस्त्र । पतीस धरुं दे मजवरी शस्त्र ।

नको मला द्रव्य संपत्ती ॥२॥

नको मला राजकीय सत्ता । होऊं दे क्लेश कायेसी आतां ।

नको मला जगाशी मैत्री ॥३॥

नको मला लोकेषणा । नको ज्ञान वैराग्यही मला ।

न मागते मी विवेकवारी ॥४॥

नको मला शांती दया । नको मला मुक्ती दारा ।

देईं प्रेम लक्षणा भक्ती ॥५॥

प्रेमाची भिक्षा दे रे बापा । बोले भागिरथी बलभीमनाथा ॥

एकानंद लाभे चरणी ॥६॥

Translation - भाषांतर
N/A

References : N/A
Last Updated : 2010-12-27T20:26:00.5000000