भक्त-भक्त तो शिरोमणी । धन्य तो संसारीं । नित्य अवधारी । गुरुवचनें ॥

जो सद्‍गुरुच्या वचनाप्रमाणें सतत आचरण ठेवतो तो सर्व भक्तांत श्रेष्ठ असून संसारांत धन्यता पावतो.

Related Words

आळशाक भिकणां भाज म्हळी, तो म्हणटा, हरवीं खाल्यार चड बरीं   नर करणी करे तो नरका नारायण हो जाय   ज्‍याची चांगली कीर्ति, तो मेला तरी भूरवरतीं   तो   ज्‍याला नाहीं अबरू, तो पडला गबरू   नामदार तो नम्र फार   पोहरा देईल तो विहिर दाखवील   माझें मन नित्य राजी, खातें भाकर भाजी   तळें राखील तो पाणी चाखील   चोर चोरीसे गया, तो हेरी फेरीसे न गया   जो काम लोभ दूर सारी, तो सुखें वर्ते देहधारी   ज्‍याचे पदरीं पाप, तो मुंबईला जातो आपोआप   सांडणें-सांडिती नित्य नेम कर्म, बोलती कळिकाळाचें वर्म   वाहीला तो ओढा आणि राहीली ती गंगा   हात (ता-तो) फळी   हात पसरी तो हातारी, न देईल तो भिकारी   चोर तो चोर आणि-आणखी शिरजोर   म्हणेल तो चुकेल   मन नाहीं राजी, तो क्या करेगा काजी   ज्‍याचे हातीं ससा, तो पारधी   दरबारीं आपला हितकर, तो पैशाचा चाकर   भडभडया-भडभडया तो कपटीद नसतो   ज्‍यास नाहीं साळी, तो करी आईची टवाळी   आपल्या कानांत बोटें घातलीं असतां धडधड असा आवाज होतो तो कसला? तर रावण जळत आहे त्याचा   जगांतून उठला तो आकाशांत टांगला   रंडी रही तो आपसे, नहीं तो सगे बापसे   गूळ चोरावं तो पाप, तूप चोरावं तो पाप   आपण भला तो जग भला   जो चढेल, तो पडेल   न जाणे समय कैसा लोटावा, तो पूर्ण दुःखी समजावा   उपाशी झोंपी जातो, तो सारी रात्र तळमळतो   खरे बोलेल तो उपाशी मरेल   माली सठयो फुललेशे, कांइ चोटलि तो नहीं लेशे   धर्म करुन ठेवावा, तो कधीं वायां जाणार नाहीं   मौन-मौन धारण करतो, तो शहाणा दिसतो   खोटें बोलेल तो तीनदां जेवील   बाळ जेव वाटींत, तो म्हणतो मी जेवीन नरोटींत   उफराटें करतो, तो मूर्ख दिसतो   हेल्याच्या कानीं किंगरी वाजविली तरी तो आपली ट्रोंय सोडीत नाहीं   जन्माचे अधिकारी आईबाप, कर्माचा ज्‍याचा तो   हौदसे गयी, तो बुंदसे आती नहीं   मोघा-मोघा करतां येईना तो रांजण करुं लागणें   प्रपंच साधून परमार्थाचा लाभ ज्याणें केला । तो नर भला भला॥   कांही प्राप्त होईना ज्‍यास, तो म्‍हणे मला आधींच त्रास   ज्‍याचे अंगी सामर्थ्य तो राजा   मृत्यू बहीरा आहे, तो कोणाची तक्रार ऐतक नाहीं   अडचणीच्या कामांत पडतो तो आपला गळा फांसून घेतो   चांगला समागम, तो जाणा उत्तम   तेली, ससा, गुरव, म्‍हसा, गांवा गेला तो येईल कसा?   नित्य चमकुवंच्या वाटेरि जाले तरी पायु आदळु फावजाता   अतीत देखोनि होय पाठिमोरा । व्याह्यासी सामोरा जाय अंगीं ॥   अनुताप अंगीं अग्निचिया ज्वाळा । नाहीं मृगजळा विझो येत ॥   अन्न आच्छादन । हें तों प्रारब्धा अधीन ॥   अमरसिंग तो मरगये भीक मागे धनपाळ । लक्ष्मी तो गांवर्‍या वेंची भलेबिचारे ठणठणपाळ ॥   क्षमाशस्त्र जया नराचिया हातीं । दुष्ट तयाप्रति काय करी ॥   चार भक्त   जन्माचे अधिकारी आईबाप, कर्माचा ज्‍याचा तो   जो तो   तुका म्हणे भोग सरे । गुणा येती अंगारे ॥   तो   दया क्षमा शांति । तेथें देवाची वसति ॥   दया तिचें नांव भूतांचें पाळण । आणि निर्दळण कंटकांचें ॥   दर्पणासी बुझे । नकटें तोंड लपवी लाजे ॥   दीपाचिया अंगसंगा । कोण सुख आहे पतंगा ॥   धन्य   नव्हे ब्रह्मचर्य बाईलेच्या त्यागें । वैगग्य वाउगें देशत्यागें ॥   नित्य   नित्य II.   नित्य III.   फुटकी सहाण, तुटकी वहाण नि बायको लहान नसावी । बारे नसावी ॥   बरगासाठीं खादलें शेण । मिळतां अन्न न संडी ॥   बरें झालियाचे अवघे सांगाती ।- वाईटाचे अंतीं कोणी नाहीं ॥   ब्रम्हानंदीं लागली टाळी । कोण देहातें सांभाळी ॥   ब्राम्हण झाला जरी भ्रष्ट । तरी तो तिन्ही लोकीं श्रेष्ट ॥   ब्राम्हण वंदावे वंदावे । कदापि न निंदावे ॥   बरा होतों घरीं । उगाच आठवली पंढरी ॥   बहुत मिळती पिपीलिका । प्राण घेती सर्पा एका ॥   बाईल पैशाची पैशाची । कधीं नव्हे बा पुरुषाची ॥   बा तुझा चालता काळ । खायाला मिळती सकळ ॥   बोडकी आरशांत पाहे । सहदेव म्हणे कांहींतरी आहे ॥   बोलणें फोल झालें । डोलणें वायां गेलें ॥   बोल बोलतां वाटती सोपे । करणी करतां टीरतिरडी कांपे ॥   बोल बोलतां वाटे सोपें । करणी करतां टीर कांपे ॥   भक्त   भुके नाहीं अन्न । मेल्यावरी पिंडदान ॥   भल्याच्या संगतीं भलाचि होतसे । दुष्टसंगे वसे बुद्धि तैसी ॥   मोठया वार्‍यानें विझतो, अग्नि लहान असतांना तो   यथा देव, तथा भक्त   लोक म्हणती बावा बावा । न कळे गुलामाचा कावा ॥   शेजारणीच्या गेली रागें । कुतर्‍यांनीं घर भरलें मागें ॥   शेतकर्‍याला खांद्यावर घोंगडी, शिळी भाकरी पोट भरती । बामणाला तपपोळी मरमर चोळी ॥   हंसालागीं जें मिष्टान्न । तें न हंसीलागी जाण ॥   
: Folder : Page : Word/Phrase : Person