असतांना दैव बरं, बुडवितांही न मरे

दैव अनुकूल असलें म्हणजे पाण्यात बुडवून सुद्धां माणूस मरत नाही. म्हणजे आपत्ति आली तर तींतूनहि यशस्वीपणें पार पडतो
त्याचे नुकसान करावयाचे म्हटले तरी होत नाही.

Related Words

असतांना दैव बरं, बुडवितांही न मरे   पासंगास न पुरणें-न लागणें   नांव न घेणें   काळीज काढून टाकले तरी विश्र्वास न येणें   न न   दैव आलें द्यायला अन्‌ पदर नाहीं घ्यायला   बाकी न ठेवणें   पाऊल मागें न देणें   चुना पानाला न लागणें   न हिन्दुर्न यवनः।   भवति न भवति   वर-वरं प्राणत्यागो न पुनरधमानामुपगमः।   रोज मरे त्याला कोण रडे   दैव ओढवणें   मन पादशाही पण दैव गांडू   पुराणामित्येव न साधु सर्वम्‌।   देवळांत काशाची घंटा टांगली, आवाज न निघे कदाकाळीं   हात पसरी तो हातारी, न देईल तो भिकारी   न करत कांहीं, वाईट शिकूं पाही   नीच व्यसनीं बुडतां निंदिति दैवासि न स्वकर्मातें॥   न घे ऐकून कोणाचें, कान फार बधीर त्याचे   कोणावरहि जो प्रीति न करी, त्‍यावर कोणी लोभ न धरी   झड वारें येतां असतांना माडा मुळांत रांवचें न्हंय   चिंता वाहतां बहुत, कर्ज न फिटे निश्र्चित   शब्दाबाहेर पाऊल न टाकणें   मनगट-मण (न) गट चावणें-चावून घेणें   साप न म्हणावा बापडा, नवरा न म्हणावा आपला   आला हाकारा, टाकला पसारा, घर तेरा न मेरा   योग्यता-योग्यतेनें मिळवी, तें दैवावर न घालवी   शब्द खालीं पडूं न देणें   चोर चोरीसे गया, तो हेरी फेरीसे न गया   चोरी, चहाडी, शिंदळकी (न करावी)   शय्या पाळीतां आणिकेसी न रमे कांताः   सारखे-सारखे सारखे, कोणी न पारखे   न दिसती तारांगणें   तुला न मला, घाल कुत्र्याला   कोणी आपले दोष न छेडी, त्‍याचें पुन्हां आचरण करी   जें न निघे संबंधीं तें निघे जेरबंदीं   उपकार करणें, त्याची बढाई न सांगणें   कवाध र न   बहु कामें एका हातीं, सिद्धीस न जातीं   मुलाचे लाड करावे, लाडानें वेडे न करावे   विंदाण-न   बुळीद-न   न पुरे माझ्या गारीं, कोठला माधुकरी   जेथें बसे जांभूळवाही, तेथें तन उठूं न पाही   कुपणि-न   जाणून अपराध करी, त्‍यास क्षमा न करी   सब छोडे मेरा रब न छोडे   चांगले करी, त्‍याचें भय न धरी   आपने रान खोले, आपही लाजू मरे   आवय मरे धुवेलागीं, आनी धुव मरे मरे गांवच्या मिणालागी   एका घायें एकचि मरे, लेख सर्वां वंशी पुरे   खडतर दैव   खात्‍या नारीचें दैव   गाय घोरे गोठा भरे, बैल घोरे धनी मरे   घरचा घरधनीटरका घोरे आणि शेजारी उजागरानें मरे   घरचा पोर्‍या उपाशीं मरे, साला म्‍हणे माझे वर्‍हाड करा   घोडा मरे भारें, शिंगरूं मरे येरझारें   चालते घोड्यावर स्‍वारी, न करावी मरे तोंवरी   झूटेका आगे सच्चांरो मरे   दरजीनो छोकरो मरे त्यांसुधि शिवे   दैव   दोहों घरचा पाहुणा उपाशीं मरे   नित्य मरे, त्यास कोण रडे   पतिव्रता भूकी मरे, कसबीण खाई लाडू, गांडू घेला घोडे चढे, मरद खेंचे गाडुं   पतिव्रता भूकी मरे, पेढे खाई छिनाल   फुटकें कपाळ-नशीब-दैव   बोलावणें-बोलावलं तर खरं पण न आलं तर बरं   मैं-मैं मरुं ताकी लिये, तूं मरे वांकी लिये   मुरगी मरे, बच्चे-बचडे दाणादाण   मरे तंव करावें, पडे तंव धांवावें   मरद मरे नामको, नामरद मरे नानको   रहे तो अमीर, घटे तो फकीर, मरे तो पीर   रोज मरे त्याला कोण रडे   लांबा साथे तुतो जीयाय, मरे नहीं पण मांदो थाय   वासना मरे, देव पूजा करे   साप मरे न लाठी तूटे   
: Folder : Page : Word/Phrase : Person