अवतारवाणी - भजन संग्रह ११

संपूर्ण अवतारवाणी या पवित्र काव्यात्मक ग्रंथरूपी भजनांची रचना शेहनशाह सत्गुरू बाबा अवतारसिंहजी महाराजांच्या मुखारविंदातून पंजाबी भाषेत झाली. या दैवी ग्रंथाला अलौकीक लोकप्रियता लाभली.


भजन संग्रह ११

एक तूं ही निरंकार (१०१)

निरंकार प्रत्यक्ष दाखवी जाणावा तो गुरु खरा ।

नामरुपी नौके आधारे सहज करीतो भवपारा ।

सदगुरु आपुल्या भक्तजनांचे आपणची रक्षण करीतो ।

सदगुरु अपुल्या भक्तांवरती सदैव काळ कृपा करीतो ।

सदगुरु अपुल्या भक्तांचे मन आरशापरी स्वच्छ करी ।

सदगुरु निज भक्तांच्या सार्‍या गुण अवगुणा माफ करी ।

गुरु आपुल्या भक्तगणांना बंधनातुनी मुक्त करी ।

सदगुरु अपुल्या भक्तांचे मन विषयांपासुन दूर करी ।

सदगुरुला प्रिय भक्त तयाचे अन्य जनाहुन जगताच्या ।

सदगुरुला प्रिय भक्त तयाचे आप्त जनाहुनही अपुल्या ।

सदगुरु अपुल्या भक्त जनांना समजे धर्म आणि इमान ।

म्हणे 'अवतार' गुरु भक्तांना समजे सदैव अपुले प्राण ।

*

एक तूं ही निरंकार (१०२)

सेवक गुरुचा सदैव काळी दास बनूनी राहतसे ।

सेवक तेची करम करीतो जे जे सदगुरु सांगतसे ।

बुद्धीमान जरी असेल सेवक अल्पमती आपना समजे ।

अपार धन असताही सेवक दीन सदा आपना समजे ।

अभिमान त्यागुनी सेवक राहे लीन गुरु भजनी ।

अजाणताही चुक जाहली वाटतसे भय सदा मनी ।

सेवक गुरुचा फळ ना इच्छी सारे कर्म निष्काम ।

'अवतार' अशा भक्तांचे सदगुरु उज्ज्वल करीतो जगती नाम ।

*

एक तूं ही निरंकार (१०३)

ख्यातनाम ही प्रीती जैसी चंद्र आणि चकोराची ।

ख्यातनाम ही प्रीती जगती कुसुमाची अन भ्रमराची ।

अतूट प्रीती आहे जगती ज्योती आणि पतंगाची ।

प्रीत मानीतो सेवक तैसी गुरु चरणांच्या संगाची ।

मत्स्य ज्यापरी संग जळाचा क्षणभरही ना सोडु शके ।

तैशापरी मन सेवक अपले गुरुपासुण ना मोडू शके ।

राहे तृषेने व्याकुळ चातक स्वातीच्या थेंबासाठी ।

सेवक तैसा आतूर होतो गुरुदर्शन घेण्यासाठी ।

मेंदी ज्यापरी आयुष्यभरी सोडीना निज रंगाला ।

'अवतार' म्हणे तैसे नच सोडी सेवक सदगुरु संगाला ।

*

एक तूं ही निरंकार (१०४)

स्वामीवीण जैसे घर वाटे उदास निर्जन वस्ती स्थान ।

गुरु शिष्याची नयन ज्योती दर्शनावीण अंधार समान ।

पाण्यावाचून तृषीत जनांना पाण्यावीण प्रिय ना कांही ।

जैशापरी व्याकूळ मनाला बोल कुणाचे प्रिय नाही ।

बहारलेला बाग पाहुनी बंद कळी फूलुनी जाते ।

पत्‍नी ज्यापरी पाहून पतीला मनोमनी हर्षित होते ।

मेघांना पाहूनी अंबरी मोर ज्यापरी नाच करी ।

'अवतारी' त्यापरी गुरुदर्शने सेवक होती हर्षभरी ।

*

एक तूं ही निरंकार (१०५)

गुरुभक्तांच्या अधरावरती केवळ गुरुयश गान असे ।

मुखी नाम अन प्रेम मानसी हाच जीवनाधार असे ।

सदगुरुला जे मान्य असे ते पाहे आणि श्रवण करी ।

हिरे माणके वेची सेवक गुरु ज्ञानाच्या सरोवर ।

वचन गुरुचे मनी धारूनी हृदयी परउपकाराते ।

जीवनातील क्षणाक्षणाला गुरुशी जूळूनी असे नाते ।

शिष्य गुरुचा मायेमायी मन अपुले ना दंग करी ।

'अवतार' गुरुवीण गुरुचा सेवक कधी न दुजे ध्यान करी ।

*

एक तूं ही निरंकार (१०६)

ज्या सदगुरुने कॄपा केली ज्याने दिधले जीवन दान ।

ज्या सदगुरुने कृपा केली दिधले मज देवांचे ज्ञान ।

ज्या सदगुरुने अती कॄपेने रंग हरिचा जाणीयला ।

ज्या सदगुरुच्या अती कृपेने भगवंताला जाणीयला ।

ज्याने अपुले सर्व खजाने नावें तुझ्या जमा केले ।

ज्याने अपुले सर्व खजाने दानार्पण तुजला केले ।

सदा स्मरा ऐशा सदगुरुला क्षणा क्षणाला ध्यान धरा ।

ऐशा सदगुरुवरती अपुले तन मन धन बलिदान करा ।

सदगुरु ईश्‍वर ईश हा सदगुरु भेद यांत तिळमात्र नसे ।

श्रेष्ठ नाम सर्वाहुन आहे जगात ऐसे दान नसे ।

बुद्धीबळ ना आले कामी चतुराईचे नाही काम ।

थोर भाग्य 'अवतार' तयांचे ज्यांनी जाणीयले हे नाम ।

*

एक तूं ही निरंकार (१०७)

देह प्राण सदगुरु भक्तांचा सदैव याचे ध्यान करी ।

महानता जरी आता जगती तिळभरही ना मान करी ।

वचन गुरुचे धन हे त्याचे प्रेम गुरुचे जीवन सार ।

क्षणाक्षणाला स्मरण हरीचे हरिचरणांचा धरी आधार ।

अलीप्त राहे गुरुचा सेवक हर्ष विषाद न मनी कदा ।

मानून सारी देन गुरुची घेत असे उपभोग सदा ।

प्रेम अंतरामाजी विलसे ओठावर प्रार्थना वसे ।

म्हणे 'अवतार' अशा शिष्याच्या सदैव सदगुरु समीप असे ।

*

एक तूं ही निरंकार (१०८)

गुरुचे दर्शन फळ उत्तम हे पावन मनास बनवीते ।

गुरुचरणांची घेता धुळी शुद्ध मनाला बनवीते ।

जो सदगुरुची संगत करुनी यशोगान हरीचे गातो ।

निरंकार इश्‍वर प्राप्तीचा मार्ग तयाला सांपडतो ।

गुरुची मंजुळ वाणी ऐकता मिळेल श्रवणांना तृप्ती ।

जाय संपूनी भमण मनाचे मनामध्ये येईल शांती ।

गुरुमंत्र हा पूर्ण गुरुचा येत जातही कधी नसे ।

पूर्ण गुरुने दाखविले जे कधी जात वा येत नसे ।

अनंत आहे गुरुचा महिमा वर्णन कोनी करु न शके ।

म्हणे 'अवतार' गुरु इच्छेने मानव याला पाहु शके ।

*

एक तूं ही निरंकार (१०९)

एकच आहे वदनी जिव्हा गुणास याच्या अंत नसे ।

नाही जन्मला नाही घडविला या जैसा भगवंत नसे ।

अविनाशीची महिमा जगती नाशवान ना गाऊ शके ।

बुदं एक तो सागर महिमा वर्ण कधी न करू शके ।

देत असे सार्‍या जगताला खात पीत नसे काही ।

काळाच्या न येई हाती कायम दायम हा राही ।

संत हरीचे प्रति क्षणाला या भगवंताला भजती ।

याच्या पावन पदकमलावर मस्तक सदैव झुकवीती ।

ऐशा गुरुचे दर्शन करुनी तूंही तूंही गात रहा ।

'अवतार' करूनी गुरुची पूजा चरणावर नत मस्तक व्हा ।

*

एक तूं हि निरंकार (११०)

निरंकार आहे जगकर्ता जया घटी हा वास करी ।

पाहून चळचळ कांपे मृत्यु धर्मराज घाबरे उरी ।

विरळा ऐशा सदगुरुकडुनी हे अमृत प्राशन करीतो ।

युगे युगे तो होय चिरंजीव अमरपदी जाऊन बसतो ।

आठ प्रहर जो शुद्ध मनाने हरिनामाचे स्मरण करी ।

हरिही भक्तजनांची ऐशा सारी कामे स्वये करी ।

जगताच्या मायेचा फसूनी लालच मनी न आणि जो ।

मनात एकच आशा गुरुची हरिवर आशा ठेवी जो ।

जैसा घोर तिमीरामाजी दीपक पूर्ण प्रकाश करी ।

म्हणे 'अवतार' हा सदगुरुदाता भ्रांत मनची दूर करी ।

Translation - भाषांतर
N/A

References : N/A
Last Updated : 2009-07-21T07:28:55.2900000