अवतारवाणी - भजन संग्रह ५

संपूर्ण अवतारवाणी या पवित्र काव्यात्मक ग्रंथरूपी भजनांची रचना शेहनशाह सत्गुरू बाबा अवतारसिंहजी महाराजांच्या मुखारविंदातून पंजाबी भाषेत झाली. या दैवी ग्रंथाला अलौकीक लोकप्रियता लाभली.


भजन संग्रह ५

एक तूं ही निरंकार (४१)

संत तोच ज्यासी नामावीण आणिक नाही दुजे काम ।

तोची संत नामावीण एक श्‍वासही घेत नसे विश्राम ।

रात्रंदिन हे संत सर्वदा श्रीहरिची महिमा गाती ।

नाम औषधा पिऊन सारे रोग आपुले घालवीती ।

नाम हरिचे हरिजनांचा केवळ एक आधार असे ।

उठता बसता खाता पीता गुरु नामावर प्रीत असे ।

संत हरीचे जगतामाजी सर्वांशी प्रेम राहती ।

'अवतार' गुरुला शरण येऊनी शुभ वदती शुभ आचरिती ।

*

एक तूम ही निरंकार (४२)

ज्ञान सदगुरुचेच मानवा घर देवाचे दाखवीतें ।

ज्ञान सदगुरुचेच मानवा मुक्ती मार्गा भेटवीत ।

गुरुवाले त्या रंगी रंगती ज्याला रंग रुप नसे ।

गुरुवाले त्या रंगी रंगती भंग जयाचा होत नसे ।

गुरुज्ञान संताचा ठेवा हीच तयाची महानता ।

ज्ञान गुरुचे हृदयी धरीता शोभा प्राप्त असे भक्ता ।

सार असे हरिनाम गुरुचे योग याग जप नेम असे ।

भक्तजनांन्चे प्राण नाम अहे सर्व रोग औषधी असे ।

जे प्रभुरंगी रंगुन जाती ते गुरुची सेवा करीती ।

हरिजन सारे हरि सारखे जन्म मरण विरहित होती ।

गात रहावे गुण देवाचे पाहुनी उत्तम नाही विचार ।

देह आज अन असेल उद्या नाही भरोसा म्हणे 'अवतार' ।

*

एक तु ही निरंकार (४३)

जय करी वा करी तपस्या खुप धरीले तु ।

वेद ग्रंथ पुस्तके असंख्य नित्य जरी वाचलीस तू ।

नित्य कर्म अन योगही करुनी कर्म धर्म केलेस जरी ।

सर्वस्वाचा त्याग करुनी बैसलास तू बनी जरी ।

उलट सुलट आसने लावूनी करीसी यत्‍न हजार जरी ।

बांधियली जरी लाख मंदिरे रत्‍न दान केलेस जरी ।

तुकडे तुकडे करुनी तनाचे हवन तया केलेस जरी ।

व्रत नेमाच्या उपवासाने कष्ट सहन केलेस जरी ।

प्राप्ती होई ना तरी प्रभुची सर्व समज आहे बेकार ।

एक वेळ तू गुरु मुखाने समजुन घ्यावे म्हणे 'अवतार' ।

*

एक तूं हि निरंकार (४४)

भ्रमण करोनी या धरतीचे आयु सारे व्यतीत करी ।

काशी कावा जाऊन तीर्था गंगेमजी स्नान करी ।

कष्ट अती देउन देहाला प्राणही तू बलिदान करी ।

भक्षविला जरी देह पशुंना रक्ताचेही दान करी ।

अवघड कर्म करोनी लाखो खुप आसने केली जरी ।

साधन संयम करुनी लाखो बदली केले मार्ग जरी ।

नाना यत्‍न जरी तू केले पार उतरण शक्य नसे ।

जोवर नाही राम पाहिला प्रेम भाव मनी येत नसे ।

निरंकार अद्वीतीय आहे हरिनामाची महिमा अपार ।

'अवतार' म्हणे जाणी गुरुकडूनी तरीच तूं होशी भवपार ।

*

एक तूं ही निरंकार

बुद्धीमान जरी अती जाहला मृत्यु तया भयभीत करी ।

जैसी जैसी करील करणी अधिक तृषा हैराण करी ।

शांत न होई तृषा मनाची थंड नदीच्या पाण्याने ।

पूर्ण न होई जीवन यात्रा मन बुद्धी चातुर्याने ।

कर्म धर्म ना मानी मृत्यु लचके तोडील अंगाचे ।

मानलेच तर त्या मृत्युने प्रभु नाम घेता वाचे ।

घेतां नाग निरंकाराचे सुख येई अन दुःख जाई ।

'अवतार' गुरुला जाई शरण जो तरीच दर्शन होई ।

*

एक तूं ही निरंकार (४६)

निर्धर्निकाचे धन तु देवा असे खजाना नाम तुझे ।

घर नाही राहण्या जयाला त्यास ठिकाण नाम तुझे ।

मनी जयाच्या मान न येई असशी मान तयाचा तू ।

जग सारे मागे तुजपासेहे देशी सकलां दानही तू ।

सार्‍या कर्माचा तु कर्ता मालक तुच खरा स्वामी ।

सकलांचे मन तुच जाणसी तुच प्रभु अंतर्यामी ।

ठाव आपुला अपुली सीमा आहे ठाऊक तुझे तुला ।

होईल इच्चा जर का याची जाणील तरीच कुणी याला ।

तुझी स्तुती वर्णाची कैसी मजपाशी सामर्थ्य नसे ।

'अवतार' गुरुची कृपा ही सारी कशासही मी योग्य नसे ।

*

एक तूं ही निरंकार (४७)

आदि पासुन मालक दाता राहील जगताच्या अंती ।

प्रेम जयाचे नाही प्रभुशी समजा तो नर मंदमंती ।

दिसे रुपाने मानव किंतु व्यवहार ना मानवतेचा ।

फासवी रात्रंदिवस जगाला मागे लागून मायेच्या ।

भगवे कपडे अंगी घातले किल्मीष भरले परी मनी ।

उच्च समजतो स्वये आपणा भरलासे अभिमान मनी ।

ध्यान लावूनी माळा जपतो तीर्था जाऊनी स्नान करी ।

मनी लोभाचे श्‍वान भुंकते आणि मना हैराण करी ।

कामग्नीने मन आतुरले भस्म लावीले देहाला ।

सागर पार करावा वाटे गळ्यात धोंडा अडकविला ।

ज्यास मिळाला पूर्ण सदगुरु ठाव तया प्रभुच्या ठायी ।

'अवतार' म्हणे संताने तोची सत्यरुप होऊन जाई ।

*

एक तू ही निरंकार (४८)

पहा अती दुःखाने प्राणी अखंड जीवनभर रडतो ।

देवाचे हा ध्यान करी ना सहाय्य जो याला करतो ।

नश्‍वराससे प्रेम जोडिले ओळख देवाची न करी ।

मदांध झाला विषयामाजी मृत्युचे ना ध्यान करी ।

मृत्यु जन्म पाशत जखडुनी फिर फिरूनी येई जन्मा ।

'अवतार' म्हणे रक्षी या जगता धारण करुनी दयाधर्मा ।

*

एक तुं ही निरंकार (४९)

वर्णन मार्गाचे ऐकूनी अंध मार्ग ना चालू शके ।

धरी न जोवर हात सदगुरु निज घरास येऊ न शके ।

जैशापरी एक बहिरा प्राणी नाम तुझे ऐकू न शके ।

मनमार्गी तब नामामृत हे प्राशन कधी ना करू शके ।

मुका जगी जर असेल प्राणी महिमा तब गाईल कसा ।

यत्‍न त्यापुढे करेता लाखो करील तो गडबड गलका ।

पांगुळ्यामध्ये नाही शक्ति पर्वतावरी चढण्याची ।

'अवतार' रीत ना जाणे जग हे श्रीहरि महिमा गाण्याची ।

*

एक तूं ही निरंकार (५०)

तू मालक पालक तू माझा करू विनंती तुज पायी ।

तन मन धन ही तुझीच माया करू अर्पण सारे काही ।

माय बाप तूची सकलांचा आम्ही सारी मुले लहान ।

होय जरी तव दृष्टी दयेची सुख नांदेल घरात महान ।

ठाव तुझा लागे न कुनाला रुप आगळे तुझे असे ।

उत्तम तू सर्वाहुन उच्च तूच एक आधार असे ।

आहे ठावे सर्व आपले सर्व जाणीसी परिस्थिती ।

'अवतार' दास मी तव दांसाचा सकल त्यजू चरणावरती ।

Translation - भाषांतर
N/A

References : N/A
Last Updated : 2009-07-21T07:15:40.3770000