एकनाथी भागवत - श्लोक १२ वा

नाथमहाराजांचा हा प्रासादिक ग्रंथ परमपूज्य असल्याने यावर भक्तजनांची आदरबुद्धी आहे.


श्लोक १२ वा

पर्युंष्टया तव विभो वनमालयेयं । संस्पार्धिनी भगवती प्रतिपत्नीवच्छ्रीः ।

यः सुप्रणीतममुयाहणमाददन्नो । भूयात्सदाङ्‌घ्रिरशुभाशयधूमकेतुः ॥१२॥

ऐसे सर्वत्र तूतें पूजिती । भक्त पढियंते होती ।

त्यांची पूजा तेही अतिप्रीतीं । स्वयें श्रीपती मानिसी ॥३९॥

रानींची रानवट वनमाळा । भक्तीं आणूनि घातली गळां ।

रमा सांडोनि उताविळा । स्वयें भाळला माळेसी ॥१४०॥

भक्तीं अर्पिली आवडीं । म्हणौनि तियेची अधिक गोडी ।

शिळी जाहली तरी न काढी । अर्धघडी गळांची ॥४१॥

भक्तीं भावार्थें अर्पिली । देवें सर्वांगीं धरिली ।

यालागीं सुकों विसरली । टवटवीत सर्वदा ॥४२॥

तिचा आस्वादितां गंधु । भावें भुलला मुकुंदु ।

श्रियेसी उपजला क्रोधु । सवतीसंबंधु मांडिला ॥४३॥

मज न येतां आधीं । भक्तीं अर्पिली नेणों कधीं ।

मी तरुण सांडोनि त्रिशुद्धी । ते वृद्ध खांदीं वाहातसे ॥४४॥

देव नेणे भोगाची खूण । ती वृद्ध मी तरुण ।

परी तिशींच भुलला निर्गुण । गुणागुण हा नेणे ॥४५॥

मज चरण सेवा एकादे वेळां । हे सर्वकाळ पडली गळां ।

मजहूनि स्नेह आगळा । नेला वनमाळा सर्वथा ॥४६॥

मातें डावलूनि वेगीं । हे बैसली दोहीं अंगीं ।

इसीं बोलतो श्रीशार्ङ्गीं । मजचिलागीं त्यागील ॥४७॥

मज दीधली चरणांची सेवा । इचा मत्सरु किती सहावा ।

आपाद आवरिलें यादवा । माझी सेवा हरितली ॥४८॥

मी कुळात्मजा क्षीराब्धीची । हे रानट रानींची ।

खांदीं बैसली देवाची । भीड भक्तांची म्हणवूनि ॥४९॥

हे भक्तिबळें बैसली खांदीं । कंहीं नुतरेचि त्रिशुद्धी ।

रमा वनमाळेतें वंदी । द्वेषबुद्धी सांडोनी ॥१५०॥

ऐशी भक्तांची पूजा । तुज आवडे गरुडध्वजा ।

सुप्रणीत भावो वोजा । चरणीं तुझ्या अर्पिल्या ॥५१॥

तो चरणधूमकेतु तुझा । आमुच्या पापांतें नाशू वोजा ।

पुनः पुनः गरुडध्वजा । पापसमाजा निर्दळू ॥५२॥

करितां चरणांचें वर्णन । न धाये देवांचें मन ।

पुढपुढतीं चरणस्तवन । ध्वजलक्षण वर्णिती ॥५३॥

Translation - भाषांतर
N/A

References : N/A
Last Updated : 2011-09-19T11:15:01.7370000