धगड

 पु. १ जार ; भडवा ; यार ; उपपति . जड प्रपंच धगडालागी । - दावि ७५ . म्हणे प्रदोष करत्ये न माती करत्ये . त्या मेल्या धगडाला मात्र घेऊन बसत्ये . - सागोप्र २ . ३ . २ ( अशिष्ट , निंदार्थी ) नवरा , पति . पोरी , आज मुके देतांना तोंड असे वांकडे करतेस पण उद्यां नवरा ( आजोबा इथे थोड्याशा ग्राम्य भाषेत धगड असे बोलत ) मुके घेऊ लागला म्हणजे कसे करशील . - बहकलेली तरुणी ६ . ३ ( एखाद्याचे ) निर्दालन , पराभव करणारा ; उरावर बसणारा ; पुरे पडणारा ; डोक्यावरचा मनुष्य इ० हा पंडितांचा धगड आहे . मंडूर हा पंडु रोगाचा धगड आहे . [ सं . धव ; हिं . धगडा ] म्ह ० जेथे दगड तेथे धगड . धगडी - स्त्री . रखेली ; रांड ; जारिणी ; नाटकशाळा . हा शब्द धगडीचा = रांडलेक , रांडेचा या ग्राम्य शिवीच्या रुपानेच विशेष रुढ आहे . फुगडी फू , उघडी हो । न होसी उघडी तरी मग धगडी तूं । - ब ५९० . धगडीचा बटकीचा लवंडीचा । - दा १७ . ६ . २० . [ धगड ; तुल० गुज ]
 m  A gallant, paramour; a husband.